Gelukkig Nieuwjaar.

Het einde van 2011 nadert. Merken doe ik dat nauwelijks hier, want hier in Thailand blijven we nog een poosje in 2554 en pas op 15 of 16 april is het hier nieuwjaar. En vuurwerk hoor en zie ik al sinds de Loy Kathong, vooral in het weekend. Vuurwerk is trouwens altijd te koop hier maar vanzelfsprekend in de winter actueler want ook hier zijn de dagen kort en om 18h00 is het donker. Toch zijn er hier voorbereidingen voor een feestje: nog wat meer feestverlichting en op het central plein verrijzen tientallen tenten. Wat de bedoeling is weet ik nog niet.

De Kerst is voor mij verlopen als voorzien, de verwachtingen waren niet hoog en dat is eigenlijk wel uitgekomen. Maar hier heerste iets anders met de kerst: toen ik wakker werd en naar buiten keek zag ik grote golven in de zee, veel mensen al op het strand, omgewaaide bomen en een fikse wind. Naar wat ik later horde zou dit nog het gevolg zijn van de tornado die de Philipines heeft geteisterd. Naderhand zag ik op straat dat er door de hoge golven stukken van het hoge strand waren weggeslagen, de grond en zand onder de bomen was verdwenen waardoor die al omgevallen waren of inmiddels met touwen overeind werden gehouden. Golven van 1,5 meter hoog hadden veel vernield. Het was ook koud, volgens de Thai dan. Die liepen met mutsen en jassen aan de schade wat te redderen, voor mij niet bepaald koud als het 23-25 graden is.
De volgende dag, maandag, een gewone werkdag hier, redden de trucks met rotsblokken af en aan om de kustlijn te versterken. En tot vandaag trucks met zand om de gaten te vullen. De ‘kou’ is inmiddels ook weer verdwenen, vanmiddag hier weer 33 graden!

Aan het einde van het jaar tijd voor een korte terugblik en wel over de 2 maanden dat ik nu hier “woon”. Er is goed over nagedacht en dan kom ik tot de volgende statistiek:
- Minimaal 550 Km. gelopen
- 60 liter drinkwater opgeslurpt
- 20 liter Green Tea, fruitjuice, soda en andere softdrinks gedronken
- 25 liter bier geconsumeerd en een halve fles wijn
- 3 boeken gelezen
- 50 cappuchinos gedronken maar ook 60 koppen koffie bij m’n ontbijt
Het veelvuldig gelopen parcours is met de motorbike gecheckd en die 550 Km. is dus zeer reëel. Evenals het water. Vooral in November was het erg heet, de ene fles na de andere leeggedronken en ter afwisseling dus green tea e.d.
Het bier tracht ik wat te beperken en op de Singha-tijd, 5 uur, dus vaak een blikje in plaats van een 0,66 ltr fles en regelmatig nog eentje bij het avondeten. Want een bierbuik had ik al, nee, dat moest niet erger worden. Maar met al dat lopen ben ik toch ruim 3,5 kilo afgevallen. Hoera!
Die halve fles wijn, dat is een verhaal apart. Soms heb je ineens wel eens erge trek in iets. Zo verlangde ik naar een goed glas rouge. Ik was bij een grotere supermarket waar ze ook wijn verkochten. Bij de rode wijnen trof ik Zuidafrikaanse wijn, uit Chili en zowaar uit France een fles of 4, 5. Niet mijn favoriete Merlot maar wel een Cabernet-Sauvignon voor omgerekend bijna 15 Euros. Wijn is duur hier maar dat vond ik toch wel veel. Tenslotte een fles franse wijn meegenomen voor een tientje. Er zat een thais etiket over het originele etiket geplakt.
Thuisgekomen volgde de eerste deceptie: onder de capsule zat geen kurk maar een schroefdop: een slecht voorteken. Wijn hoor je toch te ontkurken, nietwaar? Vol verwachting een glas ingeschonken en de tweede deceptie was een feit. Smakeloos, watering wijntje zonder enige pretentie. Het soort wijn wat bij LeClercq op het onderste schap staat voor 1,80 Euro, wijn voor alcoholisten, smaakverwoestend. Zodoende heb ik de rest van de fles maar weggegooid.

Miriam is druk aan het voorbereiden hierheen te komen en we hebben besloten m'n appartement als thuisbasis te gebruiken voor de excursies. Zodoende kunnen we veel spullen laten staan hier en kunnen we met een rugzakje ons bedruipen op de uitstapjes. Ja, we worden ook een dagje ouder en dat gesleep met koffers is best vermoeiend temeer als je in een vreemde plaats een hotel moet zoeken.
Begin Januari komt ook Cor hierheen. Cor is een goede vriend uit Brabant die hier 2 maanden gaat doorbrengen. Hij gaat ons ook vergezellen op uitstapjes.
En nog meer mensen komen me opzoeken, mogelijk in Februari en Maart. Als ik dat geweten had, had ik een huis gehuurd hier in plaats van een appt. Zo'n huis als van de eerste foto, prachtig, niet?
De andere foto's zijn van de storm en nog een van de inzameling voor de flood, die briefjes van 20 Bath op een sataystokje.

Ik wens jullie allen een prettige jaarwisseling en een zeer voorspoedig en gezond 2012. Zelf heb ik een Italiaanse avond met lasagne et tiramisu in goed gezelschap dus dat komt ook wel goed.

Kerst 2011

Een strakblauwe, wolkenloze lucht, een kalme zee die z'n best doet er weer aquablue uit te zien na de tamelijk harde wind van de afgelopen dagen, een 30 graden, kortom een prachtige dag om een flinke strandwandeling te maken. Maar eerst m'n cappuchino, dus naar de coffeeshop. Het was er rustig en de dames hadden zojuist de geesten op het console weer goed verzorgd. De wierrooklucht vulde de gehele ruimte, rond het Buddhabeeldje verse producten: een schoteltje met die sappige, kleine thaise sinaasappeltjes, een glaasje water en een flesje met grenadinerode limonade. Mét rietje! En natuurlijk een vers bloemstukje, afrikaantjes met een kleurig lint bijeengehouden. Ja, de geesten krijgen veel aandacht hier. En als alles netjes is gerangschikt wordt er een moment van stilte in acht genomen voor meditatie en na een buiging kan men weer verder met koffiezetten. En dit ritueel wordt nagenoeg overal uitgevoerd. In deze shop was het een rood plankje aan de muur met wat goudkleuringe versiering en 'kerstverlichting' er omheen, bij grote huizen staat er een spirithuis in de tuin of, zoals ook hier in het resort, op een andere prominente plaats. En altijd goed verzorgd. Toen onlangs de koning jarig was zag ik bij wat grotere spirithouses zelfs een bijzettafel om de gaven aan de spirits te kunnen bevatten. Als westerling zal ik ook nooit bevatten wat dit betekent voor de Thai, net zo min als de Thai iets begrijpen van onze Kerst. Als we dat zelf al begrijpen en niet verder kijken dan naar de kalkoen en de cadeaus...

Maar de cappuchino kwam er aan, met een schaal met 4 soorten suiker. De kop werd behoedzaam neergezet en het meisje maakte me er subtiel op attent dat ze met de witte melkschuim een hartje gemaakt had op m'n koffie. De lieverd! Ik zei haar dat ze elke dag m'n koffie maakt met haar hart. Ze straalde! De dag kon dus niet meer stuk.

Deze Kerst zal voor mij anders zijn dan andere jaren. Daar heb ik voor gekozen: geen foie gras, geen champagne maar een thais buffet als speciaal arrangement in een resto hier. Met een fransman die ik regelmatig tegenkom en vaker dineer hebben we dat afgesproken. Ook weer leuk om frans te praten, dat gaat me toch beter af dan engels.
Verder zal het zijn als een gewoon weekend en maandag is weer een gewone werkdag.

Tenslotte, last but not least, iedereen hartelijk bedankt voor de kerstgroeten via mail, telefoon en zelfs per post ontvangen hier. Ik heb de mails nog niet allemaal persoonlijk bedankt maar dat komt nog. Zonder iets af te doen aan andere kerstgroeten wil ik er één memoreren van een goede vriendin met een uitspraak van Dalai Lama om eens na te denken over de werkelijke betekenis van kerstmis: "We can never obtain peace in the outer world until we make peace with ourselves"

Iedereen op zijn eigen wijze wens ik bij deze gezellige en goede Kerstdagen.
Het volgende bericht zal over een week verschijnen.

Na bijna een week met tamelijk veel bewolking en wind, wellicht nog een restje van de storm over de Philpines, was het vandaag weer een warme dag met een strakblauwe lucht.
Lekker van geprofiteerd met een mooi boek, aan het strand. De woeste golven van eerder deze week waren verdwenen dus ook lekker zwemmen. Geen visjes, geen kwallen (ook geen tweebenige kwallen op het strand, maar die zie toch al nooit hier) maar gewoon lekker water wat nog enige verkoeling brengt.

Gisteren was ik te gast voor een rondleiding in een guesthouse in de laatste fase van de bouw. Het gebouw spreekt tot m'n verbeelding en ik stond even te kijken binnen de bouwomheining naar de verrichtingen van een groep bouwvakkers die bezig waren parasols te bouwen op een boomstam met 3 armen. Een jonge vrouw kwam naar buiten, stelde zich voor en nodigde me uit om ook binnen rond te kijken. Even later kwam ook haar moeder erbij en hebben we een rondleiding gemaakt door het zeer luxe guesthouse. Moeder is architect en heeft het huis getekend. Prachtige materialen, zoals bv. van de marmeren trap die in een frans kasteel niet zou misstaan, mooi mahonie parket in de kamers, plafonds met indirect licht maar ook een kroonluchter die je met afstandbediening kunt regelen voor intensiteit en kleur. Schitterend allemaal. En ook gedurfd. Naderhand hebben we wat gedronken en vertelden ze dat zaterdag 24/12 de inauguratie plaats moet vinden. Maar dat zal nog spannend worden gezien de hoeveelheid werk die nog gedaan moet worden. Er liepen dus wel een stuk of 20 thai rond om dat te doen. Heel aardige mensen, die twee vrouwen uit LA, USA. Of er ook nog vrienden/echtgenotes in het spel zijn daar ben ik niet achter gekomen.
En zo zijn er elke dat wel leuke ontmoetingen.

Het weekend is haast voorbij.de rust keert weer terug. Gelukkig maar, want de motorclub uit Bkk was hier weer. Tot diep in de nacht scheuren ze met veel gas voorbij met een snelheid ver boven de limiet. Er is een politiepost vlakbij, maar die vinden het allemaal prima.

De weken vliegen voorbij. Dat ik nu alweer ruim 6 of 7 weken in Thailand ben kan ik me haast niet voorstellen maar vervelen doet het niet! Zo ook met het blog. Dus vanavond even de laatste 'belevenissen'.

De Constitution Day van afgelopen maandag ging zonder speciale festiviteiten voorbij. Welliswaar een vrije dag voor de Thai, hoofdzakelijk de ambtenaren maar verder moest hier in Cha-Am gewoon werken.

Dinsdag naar Hua Hin geweest, op de motorbike. Het oudere stel wat die motorbikes verhuurt geeft me al tijden een speciale prijs van 200 Bath per dag. Bovendien heeft hij alleen maar nieuw, modern materiaal. Zo had hij gisteren een nieuwe Yamaha, volautomatisch, 1500 Km op de teller.

Die dingen hier zijn meestal uitgerust met een motor van 125 cc, alleen maar gas geven en je kan er dik 100 Km/u mee rijden. Toch doe ik dat maar liever niet. Hua Hin is 20 Km van hier, voornamelijk over de highway, maar er zit ook wel eens een gat in de weg dus ik houd het maar op 50 of 60 Km/u. En je rijdt bepaald niet alleen op dit soort brommers. Het is met stip het meestgebruikte vervoermiddel waarop hele families zich verplaatsen. Klein kind voor de bestuurder, de bestuurder zelf, nog een kind achter hem en tenslotte moeder. En nog een hondje in het mandje voorop! Wat de leeftijd moet zijn om de motorbike te rijden weet ik niet, maar soms zie je echt kinderen op die dingen rondkarren.

Gisteren in Hua Hin wilde ik naar de Market Village gaan, de shoppingmall. Onder het centrum is de parkeerkelder voor auto's; die staat ook redelijk vol maar een plaatsje voor je motorbike is lastiger vinden terwijl er toch rondom het centrum voldoende ruimte is. Maar er staan er honderden, allemaal met de verplichte helm gewoon aan het stuur. Parkeren is overigens onbetaald, zowel voor de auto's als voor de brommers. Parkeermeters e.d. zijn hier nog niet uitgevonden, ook niet in Bangkok bv.

Voor de mall staat een enorme kerstboom, de kerstman in een arreslee getrokken door rendieren, alles versierd met duizenden lichtjes. Volgens mij hebben de Thai geen notie wat Kerst is, maar het is' iets Westers, dus doen wij dat ook maar'! De foto van de kerstboom voor de Market Villlage is voor europeanen niet bijzonder maar geeft een beeld van de versieringen hier. En die kerstman op z'n slee met rendieren: er is hier nog nooit sneeuw gevallen, maar dat is niet erg. Dus de staatsieportretten van de Koning zijn nog maar nauwelijks weg of het straatbeeld wordt volgeplemt met kerstbomen.

Onderweg zag ik nog wat apen op straat lopen, ja, die vragen om een foto natuurlijk. Ze zijn wel een beetje schuw of 'voorzichtig' want om een groepje op de foto te krijgen lukte niet.

In de mall staat een kubus van plexiglas van ca. 1 m3 met daarop "Flood Relief". Door de gleuf bovenop kan men geld doneren voor de slachtoffers van de flood. Nou komen er in die mall niet de armste mensen, maar toch wel indrukwekkend dat die kubus al voor 60% gevuld was met bankbiljetten. Die inzameling is niet alleen in de mall, overal vindt je kleine inzamelingen op thaise wijze: een gespleten sataystokje met daarin een biljet van meestal 20 Bath en die gestoken in een eivormige bal in een vaas. Zo ontstaat er dus een soort boom die dan groen wordt van de biljetten.

De flood zelf is nagenoeg over; wat landbouwgebieden zijn nog niet droog. Bij de dorpen zie je nu bergen van kapot huisraad want overal is men bezig aan de 'great cleaning'. Meubels die een 6 of 8 weken in het water hebben gestaan, daar blijft niet veel van over. En het Gouvernement heeft intussen beloofd dat een dergelijke overstroming niet meer mag voorkomen en heeft ambitieuze plannen ontwikkeld met ondergrondse kanalen en al. Werk aan de winkel dus voor de Thai.

De plannen voor de komende tijd: deze maand vermaak ik me uitstekend aan het strand en maak weinig excursies. Maar ik ben ze wel aan het voorbereiden. Op 10 januari komt Miriam me opzoeken en blijft 3 weken bij mij. Ze komt voor het eerst naar Thailand en we zitten vaak te skypen over wat we gaan bezoeken. Met als uitvalsbasis mijn appt. in Cha-Am gaan we naar Chang Mai en Chang Rai, naar de olifanten, de botanische tuin van Queen Sirikit, de International Flora Exposition en de 'Flight of the Gibbons' een spectaculaire tocht langs kabels tussen de bomen, een uitgebreid traject waar je dus ook apen tegen kan komen. Ook Krabi staat op het programma om boottochten te maken en te snorkelen. En natuurlijk Bangkok met The Royal Palace, de markten Pat Pong en wellicht the Floating Market.

Al met al zal dat genoeg stof voor het blog opleveren, als we daar tenminste tijd voor vinden!

Oh, wat een heerlijk dagje weer. Weer volop zon, niet te warm, een bries, wat kan je je nog meer wensen. Donderdag en vrijdagmorgen was het bewolkt en dreigden buien. Een forse wind van zee, maar geen regen. Een prima dag om wat administratieve zaken te regelen. Een temperatuur van niet meer dan 25 graden volgens mijn niet geijkte biologische thermometer die gerelateerd is aan de hoeveelheid vocht die ik consumeer en uitzweet.

De Gulf of Thailand doet denken aan een betrekkelijk kleine zee, maar vergis je niet. Vanaf Cha-Am ietwat zuid-oost en je zou naar Borneo kunnen varen, een enorme afstand. En het kan ook spoken op deze zee.

Enkele jaren geleden gingen we met een veerboot van Surat Thani naar Koh Samui, zo'n drie uur varen. In Surat Thani geen vuiltje aan de lucht, maar onderweg een verschrikkelijke storm.

Rondom me stonden doodzieke mensen van de zeeziekte, ik moest me goed vasthouden, de boot danste op de golven en ik had visioenen over de krant van de volgende dag: "Veerboot vergaan in de Gulf, veel slachtoffers en vermisten...." Gelukkig zijn we goed aangekomen op Koh Samui en daar was het weer gewoon mooi weer. Goed, ik moest even dat trauma kwijt!

Maar dergelijke buien waren er kennelijk donderdag ook, vandaar vandaag nog grote golven.

Dit was dus en dag om flink te wandelen en langs het strand bij een gesloten resort, Oriental Place, wat uit te rusten. Ik kom daar vaker, ben goede maatjes met een paar thaise vrouwen die daar nog iets aan onderhoud doen voor het groen en met de security officer die meer ligt te slapen dan op te letten. Een prachtig resort met een grote pretvijver, ook wel zwembad genoemd, enkele gebouwen in prachtige thaise stijl, anderen nog nooit afgemaakt en... nooit gasten.

Heb eens gevraagd waarom er geen gasten zijn en de boel niet is afgemaakt. Het antwoord was "het geld is op". En nu staat het te verpauperen. Wat een kapitaalverspilling! En als ik daar zo zit kan ik niet nalaten te bedenken (of dromen) hoe zo'n resort commercieel weer rendabel gemaakt kan worden. Maar het leven is te kort om daar nog aan te beginnen. De tuinvrouwen hebben een paar foto's gemaakt van een mannetje die zit te genieten van z'n zwitserlevengevoel.

Verder is het weer een heel druk weekend hier want maandag is het Constitution Day whatever it may be maar voor de happy few een vrije dag. Niet voor de café's, resto's en de massagedames, die maken overuren. Of er maandag nog iets feestelijks staat te gebeuren, daar moet ik nog achter zien te komen.

Tenslotte: ik bekeek eens de statistieken over pageviews van mijn blog en dat zijn er op dit moment zo'n 850. Geografisch in Nl. natuurlijk het meest, maar ook tientallen in Belgie, UK, Duitsland en France, dat verwondert me niet, is verklaarbaar. Maar dat ook in Saoudi Arabie en in Rusland naar m'n epistels gekeken wordt verbaast me! Hierbij wil ik m'n trouwe lezers en lezeressen bedanken voor de belangstelling. Eveneens voor de reacties, zeker ook die ik (de meesten) in m'n mailbox ontvang. Ik begrijp dat best; Google is wat dat betreft nog erger dan Big Brother!

Volgende keer meer over de plannen van de komende tijd.

Wat een geweldige "Koningdag"! Zo stijlvol, ontspannend, gediciplineerd, saamhorigheid ten top. Fantastisch om dit mee te maken.

Maar laat ik bij het begin beginnen: dat was gisterenmorgen vanaf een uur of 10. Ik ga dan een cappucino drinken in m'n favoriete coffeeshop in de buurt van m'n resort. Daar zat het hele personeel aan de buis gekluisterd. Er was een rechtsstreekse uitzending vanaf het Royal Palace in Bangkok. Er was een defile aan de gang met natuurlijk prachtige uniformen van de Koninklijke Garde. Vanaf een balcon van het werkpaleis stond de hele koninklijke familie het schouwspel te volgen. Nou ja, de koning zat tussen een soort gouden lauwerkrans, de rest stond erom heen. Opvallend was - volgens een serveerster - dat de dochter van de koning rechts van hem stond en koningin Sirikit aan de linkerkant. Zijn oudste zoon, de eigenlijke toekomstige troonopvolger stond op de 2e rij. Er gaan al langer geruchten dat de dochter de troonopvolger gaat worden, daar de oudste zoon een 'enfant terrible' is, een soort Laurent, zoon van de belgische koning Albert maar dan nog erger.

En de koning begon aan zijn toespraak. Ik moest onwillekeurig denken aan een van de laatste toespraken van Paus Johannes. Goed, de koning is 84 geworden, maar hij sprak lang-zaam-woord-voor-woord zoals de paus aan het einde van zijn dagen. Ik hoop dat ik dit ongestraft kan vaststellen, want laster of kritiek over de koning wordt zwaar gestraft! Natuurlijk kon ik de toespraak niet volgen maar de lichaamstaal sprak boekdelen, voorzover ik dat kon zien van de in zijn goudgestikte koningsjas zittende vorst. In ieder geval wist ik niet dat de gezondheidssituatie van de koning zo fragiel was. Maar ik was de enige in de coffeeshop, het personeel keek er niet van op.

Na zijn toespraak vertrok de familie; er ging een gordijn dicht tussen de lauwerkransen en het gezelschap ging met auto's naar de tempel. Nee, geen gouden koets, een goudkleurige Rolls Royce heeft de koning. Het Royal Palace complex bestaat uit een paleis met een aantal buddhistische tempels, een stupa enz. In de tempel veel monniken in hun oranje habijt, veel adjudanten die bogen als knipmessen, streng geregisseerd door..., ja wie eigenlijk? De tv liet niet zien hoe de koning is binengekomen, vermoedelijk in een rolstoel. En vervolgens de eindeloze mantra's van de monniken.

Het was voor de meeste Thai een vrije dag, maar veel winkels waren wel open. Op het strand druk als in het weekend. Maar vanaf 18:00 was er het feest bij de Municipality.

Sprak ik zondag nog over 1000 stoelen, er stonden er nu wel een paar duizend. Er was kwistig gestrooid met 'kerstverlichting', in bomen, op heggen, rond foto's van de koning, thai zijn gek op knipperende lampjes in allerlei kleuren.

De feestgangers kwamen aan, velen gekleed in een gele polo met een zwarte broek, de dames eveneens maar ook in roze jurken. Geel en roze zijn koninklijke kleuren.

Schoolkinderen - ook geel/zwart gekleed - deelden koud drinkwater uit. En daarna begon het spektakel van licht en geluid op het koninklijke podium, met traditionele thaise dansen van prachtige danseresjes, zangkoren enz. Alle bezoekers kregen een soort plastic tulp met een kaarsje erin. Aan het einde van het officiele gedeelte moest de kaars worden aangestoken, en staande "long live the King" worden gezongen. De grote lichten gingen uit, de brandende kaars omhoog gestoken en staande luid zingend het volkslied en "long live the King": heel indrukwekkend! Daarna volgde een spetterend vuurwerk (gewoon boven je hoofd, afgeschoten in het parkje naast het feestterrein) en na een kleine pauze ging het feest verder op het poppodium. Met eveneens thaise dansen en zang maar van een wat andere orde, minder plechtig.

Een paar duizend mensen woonden het feest bij. Geen enkel incident, slechts één geweldig feest van saamhorigheid en zorg voor elkaar. Van heel kleine kinderen tot bejaarden, iedereen was betrokken. Hartverwarmend!

De videobeelden geven een kleine impressie van et feest: de eerste op het Koningspodium, de anderen van het poppodium.

Morgen is het 5 december. De verjaardag van de goedheilig man. Ik vermoed dat velen het feest gisteren hebben gevierd of misschien

vanavond gaan vieren.

Hier op 5 december geen sinterklaasfeest maar wel een ander feest! Morgen is het de verjaardag van een ander goed en bijna heilig man: Koning Bhumibol van Thailand!

Morgen wordt hij 84 jaar en dat wordt gevierd door zijn onderdanen. Want de koning is immens populair en gerespecteerd omdat hij het land richting en toekomst heeft gegeven de afgelopen 61 jaar. Hij heeft met name veel gedaan voor de arme bevolking op het platteland met irrigatieprojecten en steun aan de bergvolken in het noorden van het land. En niet in de laatste plaats: het land geregeerd op democratische wijze, iets wat van de omringende landen nog steeds niet gezegd kan worden: Myanmar en Cambodja zijn nog lang niet zover.

Het feest wordt op geheel eigen wijze gevierd in het hele land. Het begint morgen om 08:00 met een aubade van de schoolkinderen na het spelen van het volkslied. In de jaren '60 was dat ook nog het geval in NL. Wat er verder gebeurt kon ik niet achter komen. Overal in het land zijn podia gebouwd met een meer dan levensgrote afbeelding van de koning, maar ook kleinere 'eerbetonen' van uiteenlopende organisaties. Hier in Cha-Am staat het grote podium bij de Municipality, het stadhuis. Op de foto zie je nog net een stapel stoelen, maar elders stonden er ook nog honderden. Misschien kan ik de volgende keer vertellen wat daar gedaan is.

Al met al ziet het er feestelijk uit met heel veel vlaggen: de gele vlag van de koning en de rood-wit-blauw-wit-rode vlag van Thailand.

Gisteren was ik in Hua Hin. Ging erheen met de bus en dan kom je ook langs het (een?) zomerpaleis van de Koning. Ook dat terrein feestelijk versierd. Het paleis kan je niet zien vanaf de weg maar er was wel een enorme ereboog gemaakt van bloemen bij een van de ingangen. Dus mogelijk komt hij vandaag of morgen naar Hua Hin. De marinevaartuigen lagen al gereed voor de kust: 3, ja wat zijn het eigenlijk, geen vliegdekschip, geen mijnenveger, maar grijze boten en bevoorradingsschepen. Ja, ja, de Thai zijn zuinig op hun koning: voor het paleis soldaten met mitrailleurs en aan de kant van de zee dus de marineschepen. Voor het geval dat... En voor de Thai is het morgen een vrije dag. En dat nemen ze ervan. Het is hier altijd wel druk in het weekend, maar nu kan je haast spreken van 'overvol'!

Geen schokkende dingen gedaan de afgelopen dagen. Rustig aan vacantie gevierd, zoals de bedoeling. Aan de rand van het zwembad hier dacht ik rustig een boek te kunnen lezen, wat te zwemmen, maar het kwam erop neer dat er veel gepraat moest worden. Niet ongezellig hoor. Maar er woont hier een Engelsman in het Condominium en die klampt iedereen aan voor een praatje. En met mij had hij ook beet: hij vermoedde al dat ik dutch was en kwam met zijn verhaal dat hij in de jaren '90 in Scheveningen had gewoond, in een appartement boven het Plaza Shoppingcenter. En hij woonde naast Lee Towers! Was een heel goede buurman en heeft nog steeds wat kontakt met hem. En maar kletsen, maar wat hij daar deed is me niet duidelijk geworden.

Vandaag een flinke strandwandeling gemaakt, onderweg een 'satay' gegeten, was wel een foto waard. En straks nog wat huishoudelijke taken doen: even m'n shirts wassen, want die zijn na een dag volledig doorgezweten, maar even door een sopje halen, ophangen en morgenochtend weer droog en fris.

Hoge gebouwen, kerktorens, heuvels of bergen hebben een bijzondere aantrekkingskracht op me. Het uitzicht fascineert me en ik heb er de moeite voor over. Nee, niet om de Mount Everest te beklimmen, maar hoogtes die in maximaal enkele uren is te beklimmen. Korter mag ook: deze week kwam ik weer langs het condominium met 40 verdiepingen aan het strand. Het geval was dat ik erge dorst had en m'n water was op. Ben dus naar binnen gegaan. Een poetsvrouw verwees me naar de ontvangsthal even verderop. Een enorme hal van drie verdiepingen hoog, slechts dikke marmeren pilaren onderbreken de ruimte. Ergens was een kleine bali. Een receptioniste zat uitgebreid te bellen. Een koelkast achter haar was niet bepaald gevuld. Liep een rondje door die hal, vond overal groepjes liften, nauwelijks mensen. En ik besloot de kans te wagen en eens boven te gaan kijken. Op naar de 38e verdieping. Daar aangekomen geen mens te zien. Wel is er een zwembad, een aantal ruimtes buiten gebruik. Een zou een fantastisch uitzicht kunnen geven door een glazen wand. Maar die was - zo leek het - gezandstraald. Nog enkele trapjes naar boven en ik had een prachtig uitzicht over de omgeving. De nevenstaande foto's geven daar een beetje een indruk van. Er was helemaal niemand daarboven en ben dus ook niet weggejaagd, nee gewoon weer naar beneden en - zonder water - het strand maar weer opgezocht. Had al zo vaak verlangend omhoog gekeken bij die condo en nu weet ik hoe het er is!

Ja, wat ik al niet drink en vooral weer uitzweet zo op een dag, dat moeten liters zijn. Water, green tea, soda en 's-avonds bier, het gaat de hele dag door. Tien minuten lopen en m'n shirt is weer nat van het zweet!

Deze week zag ik ook een tv-programma op BVN: "Hoe heurt het eigenlijk?" Heb het maar even aangekeken. Maar die vraag doet zich hier ook wel eens voor. Had een eind gelopen langs het strand en zat even uit te blazen op een trap naar de weg om wat te gaan eten. Komen er een 5 of 6 jongelui het water uit en vallen eveneens neer op de trap. De oudste, een jaar of 30, laat een fles bier halen door een van de jongeren en vraagt me "where you come from". En nog wat van die vragen. Z'n bier wordt inmiddels gebracht, hij schenkt een glas in en wil het aan me geven.

Ik zeg hem, nee, dankjewel, ik ga zo eten. Iemand anders pakte dat glas, dat kwam wel op. Maar achteraf bedacht ik me dat hier andere waarden gelden: wellicht is mijn weigering wel een belediging, dus hoe het hier 'heurt, ik weet het niet. Toen ik wegging groetten ze me, dus het zal geen al te groot probleem geweest zijn.

Vandaag nog even over de flood. Langzaam maar heel zeker zakt het water en bv. in Ayuthaya ten oorden van Bkk zijn de straten droog en wordt er grootschalig schoonmaak. Elders ook flink gezakt. Zoals op de luchthaven Don Muang. Was er een paar weken veel ophef over de foto in de krant met 2 vliegtuigen met hun buik in het water, nu stond er een overzichtsfoto van de luchthaven in de krant. De TAT, Tourist Authority of Thailand, vond het kennelijk niet meer vervelend. Er staan op die laatste foto overigens 14 grote Boeings of Airbussen en 3 kleine vliegtuigjes nog steeds in het water van 90 cm. hoog!

Hoe de thai omgaan met de flood is soms ook onbegrijpelijk. Hilarische foto's in de krant, b.v van een man die in een eindeloze watermassa nog rustig op een houtskoolvuurtje zijn satay staat te bakken. Zal wel uit een speciale hoek genomen zijn, maar toch.

In een andere plaats is een wedstrijd gehouden wie het meest doelmatige en beste vaartuig kon maken. Een hele serie vernuftige en ingenieuze producten was het gevolg. Lege drums en een vlonder, fiets erop waaraan een propeller gemonteerd was en fietsen, ik bedoel, varen maar. En een lol dat ze hadden!

Ook scholen willen weer opengaan, helaas is al het lesmateriaal weggespoeld dus de kids houden nog wel even vacantie.

Dat brengt me op het volgende: hier in Cha-Am, maar in heel Thailand voorzover ik weet, bestaat nog geen gescheiden afval. Toch is de overheid begaan met het milieu en zij betaalt voor ingezameld plastic afval en blik een bedragje per kilo. Gevolg: de armere mensen pluizen de vuilnisbakken uit op zoek naar dat afval. De hele dag zie je mensen op de motorbike met zijspan die de containers induiken en de zeer vele plastic waterflessen en blikjes eruit halen. Geen pretje, dat werk, maar men kan er zijn levensonderhoud van bekostigen.

En nu is deze actie in de floodgebieden ook uitgebreid met papier en met name de natte en kapotte boeken van scholen of wie dan ook.

Vanavond was er weer de nightmarket. Altijd interessant en vooral: je kan er lekker en goedkoop je maaltijd samenstellen. Zat vanavond met een Noor en een Zweed aan tafel en leuk gekletst. "Where you come from" is altijd de openingszin. En ik zei dus dat ik in France woon.

Waarop de Zweed zij: "oh, ik dacht dat je dutch was zo aan je engelse accent te horen" Viel dus door de mand! Maar dat was goed uit te leggen. Iemand vond de foto's van de markt zo leuk, dus hierbij nog een paar van de foodmarkt. Moet je indenken: al die heerlijke geuren van dat eten, de hitte van de gaskonforen of houtskoolvuurtjes en intussen weet ik uit ervaring dat je niet te laat moet gaan eten, want dan is alles uitverkocht. Had vandaag een doosje met verrukkelijke sushi, 3 sataystokjes met ananas erbij en als dessert 5(!) verschillende 'gebakjes', een soort donuts zonder gat, al of niet geglazuurd. Maar ik heb er 2 weggegeven en 2 bewaard voor morgen! De foto's zijn genomen toen het nog stil was en licht. Een uur later moest je schuifelen van kraam tot kraam.

Heerlijk land, dat Thailand!

Nou, hier is hij dan, een videootje van m'n appt. Geen topkwaliteit, maar vooruit, om een indruk te krijgen voldoet het wel, hoop ik. Ook al is de aircon wat luidruchtig, en die heb ik hard nodig, want het is behoorlijk warm binnen, een goed appt. Er is ruimte, goed bed enz. dus ik ben er heel tevreden over.

Gisteren een dagje strand gedaan, flink gelopen en toen wat afgekoeld in de zee. Echt afkoelen is er niet bij, de zee is als een warm bad. Het water heel helder, ik stond tot mijn nek in het water en kon nog duidelijk mijn voeten zien. En nog meer! Er zwom een school van honderden visje rond me heen. Visjes van 3 tot 5 cm. die pijlsnel door het water schoten. Toen ik wat stilstond kwamen ze nieuwsgierig dichterbij. Nou ja, dacht ik, het zijn geen piranja's, die komen hier niet voor. En ach, voor een paar honderd bath kan je hier en daar ook in een badje met visjes gaan zitten voor een scrubb. Maar hier werden ze ook steeds brutaler en begonnen aan me te 'snuffelen'. Niet op m'n buik zodat ik ze kon zien en wegjagen, nee stiekum op m'n rug en benen, de krengetjes. Ongemerkt moest ik denken aan de RvC van Ajax, maar dat terzijde! Ben toch maar weer teruggelopen naar het strand. Honderd meter verderop opnieuw geprobeerd en daar was geen vis te zien.

Onlangs vertelde ik dat hier weinig regeltjes en verbodjes zijn en dat is ook zo. Maar niet alles is toegestaan. Ergens langs het strand stond een oud appartementen complex, kapot en vervallen, er woonde een vissersgezin in, wellicht illegaal. Intussen is het complex met de grond gelijk gemaakt en was er een bulldozer bezig het puin op te ruimen. Daarvoor was een diepe kuil gemaakt in het droge strand en alle puin daarin geschoven. Zand erover, zo dacht men. Dat was 2 weken geleden. Gisteren was de kuil weer open en dezelfde bulldozer was de stukken beton en puin weer aan het opgraven en op een hoop aan het gooien op het bouwterrein. Ja, het milieu krijgt hier ook aandacht.

Nog een plaatje bijgevoegd van een vissersfamilie die aan het strand woont in iets wat je nauwelijks nog een woning kan noemen. Pal ernaast staat een gigantisch condominium voorzien van alle denkbare luxe. De tegenstellingen zijn groot in Thailand, heel groot.

Het is weer weekend, de mensen uit Bkk zijn weer gekomen met hun grote luxe pickups en SUV's, van Nissan, Toyota en Mitsubishi, meestal met een 3 liter motor, heel donkere beglazing. Maar ook moderne mercedessen en BMW's zie je volop. Franse auto's komen nauwelijks voor evenals kleine auto's.

En de mensen op het platteland die getroffen zijn door de flood krijgen nu 5000 Bath per huishouden als schadevergoeding. De 'gewone' man verdient zo'n 10.000 Bath per maand.

De flood gaat behoorlijke zakken; de overheid is druk bezig een herstelprogramma uit te werken voor een grote schoonmaak, infrastructurele verbeteringen en hulp aan de rijstboeren. In Europa was ik net gewend aan het feit dat er met miljarden euro's wordt geschoven, hier praat men over biljoenen Bath die nodig zijn voor preventie en om de enorme schade te herstellen.

Meer over de flood de volgende keer.

Mijn nieuwe onderkomen: het Seang Thong Resort of Condominium. Een leuk, ruim appartement op de tweede verdieping. (niet op deze foto) De eerste foto is bij een ingang, naast de 7-Eleven. Helaas heb ik nog geen foto's van m'n appt. Een videootje zou wel leuk zijn, zo dacht ik en dat heb ik geprobeerd. De kwaliteit van m'n fototoestel voor een video is niet geweldig, maar goed. Echter het uploaden is niet gelukt, waarschijnlijk te groot.

Ga morgen een wat kortere video maken en/of wat foto's. Bij kunstlicht lukt het helemaal niet, dus morgen een nieuwe kans.

Wel weer fijn hier te zitten. De mensen zijn zo vriendelijk en behulpzaam, en ik heb hier Wifi op het terras, helaas op m'n kamer geen goede ontvangst omdat ik helemaal aan de voorkant woon.

Niet erg, het terras met uitzicht op de swimmingpool , een zuchtje wind, is ook comfortabel.

Vandaag is mijn computer gerepareerd, was in 10 minuten gefixed door een behendige thai voor een heel klein prijsje. Kan ik mijn mp3-muziek op studiokwaliteit beluisteren. Want woensdagavond kocht ik op de nightmarket hier een CD met 150 diverse songs uit jaren '60 tot '80. Heel gevarieerd en dat voor 60 Bath! Ik denk niet dat 'rechten' voor zijn betaald, daar weten ze hier niet van! Prachtig, die wekelijkse nightmarket: begint om 5 uur 's middags tot een uur of 10. Met heel veel kleding, hebbedingetjes en vooral een grote foodmarket waar je te kust en te keur je maaltijd kan samenstellen en aan de aanwezige tafels kunt nuttigen. Gezellig met andere farangs gegeten, biertje erbij, praatje erbij, de tijd vliegt....

En de batterij van m'n laptop haast leeg... tot morgen!

Weer een hete dag vandaag, strak blauwe lucht. Na 10 minuten lopen is m'n shirt al weer doorgezweten, maar toch ben ik m'n hot cappucino bij m'n favorite adres wezen halen. Jazeker, ze hebben ook iced cappucino, ook erg lekker. Een leuke zaak, superschoon, super lieve en toegewijde bediening, de koffie is super met met glas water met ijs. Van mij krijgen ze een 10! Als je de zaak observeert en je ziet die 5 of 6 meisjes en vrouwen hun best doen om alles in orde te maken realiseer je het verschil met Europa. Makkelijk praten natuurlijk, een werkneemster kost hier bijna niets, maar met de toewijding dat ze hun dingen doen maakt zo'n enorm verschil. De cappucino kost er 35 Bath, 80 eurocent!

Vandaag doe ik het rustig aan. Het is m'n laatste dag in het Ananta Chai Guesthouse!

Nog even genieten vanaf m'n te hete balcon van de zee en het kale strand vandaag. Het is woensdag, dan is het woud van parasols en ligstoelen verwijderd: het strand wordt schoongemaakt, het strand, eigenlijk de strook grenzend aan de weg. Het echte strand is erg smal deze weken, voldoet niet bepaald aan het beeld van een tropisch bountystrand. Dat komt door de hoge waterstand in de Gulf of Thailand. Want er is natuurlijk wel eb en vloed, maar ook een cyclus van algemeen hoog en laag water. Het was volle maan vorige week en dat betekent dat pakweg 14 dagen het water hoog staat.

In de periode van laag water is het strand tientallen meters breed, nu blijft er 1 tot 1,50 mtr. water op staan bij eb. Die hoge waterstand is ook een probleem voor het afvloeien van het floodwater, dat kan niet snel naar zee stromen vanwege de weerstand. Maar vanaf nu wordt de waterhoogte dagelijks weer lager. Overigens is dan het strand voor het guesthouse hier erg smal, wat verderop is het weer behoorlijk breed.

Goed, morgen verhuizen naar, jawel Saeng Thong Resort! Vorige week al ontmoette ik Mr. Rungsap, de security officer van het Saeng Thong. Aardige kerel waar ik vorige keer goed mee kon opschieten. Hij vroeg me "maar waarom ben je niet hier gekomen?" Ik vertelde hem dat sinds de vorige keer de prijs 20% verhoogd was en dat ik daar nou niet zo gelukkig mee was. "Wacht maar even" zei hij en liep naar binnen en kwam terug met een mij onbekende vrouw en ik m'n verhaal gedaan. Ja, ze was het met me eens, zeker voor een goede gewaardeerde klant. Ze zou het opnemen met de directie en me de volgende dag bellen. En dat deed ze met de mededeling dat ik van harte welkom was voor de oude prijs! Er waren 2 appartementen beschikbaar, niet het appt. waar ik vorige keer zat. Ben erheen geweest om een appt te kiezen en heb gekozen voor een prachtige suite met keukenhoek, zithoek, prima badkamer en 2 single beds. En nog een inpandig balcon. Dagelijkse service met schone lakens, baddoeken, water en een cleanup. Nou, ik vind het geweldig! Alleen het uitzicht is niet enerverend, schuinweg zie ik nog wel de zee. Er is gelukkig free WiFi en een flink zwembad. Er zijn, schat ik, een kleine 100 appts over 6 verdiepingen, allemaal van particuliere eigenaren. De meesten verhuren het niet, komen er niet of nauwelijks en slechts een beperkt aantal kan gehuurd worden. Het is er dus meestal rustig en kan je fijn je sunbed aan de rand van het zwembad kiezen.

Je begrijpt dat ik er heel blij mee ben. Die prijsverhoging was nou niet dramatisch, maar ik stel me gewoon een limiet. En Mr. Rungsap ook tevreden, kan hij ook weer een praatje houden als ik thuiskom 's avonds: "hello William, how was your day?" Hij werkt trouwens 7 nachten per week als bewaker daar! Schijnt normaal te zijn. Foto's van het appt heb ik nu nog niet, de volgende keer.

Het Ananta is zeker niet verkeerd, wat kaal, geen enkele decoratie, meubilair zozo, voor een paar weken prima, voor langere termijn nee. Gewoonlijk komen hier touristen voor een paar dagen, een week. Nu zit het dan vol met Thai uit Bkk, ik ben hier de enige farang. Backpackers zijn er niet, ook nauwelijks andere touristen, slechts expats kom je nu tegen. Bijv. op de wekelijkse Nightmarket vanavond bij het railwaystation. Dat is een leuke markt, je kan er goed eten op de foodmarket, je Singha drinken en wel zien wat en wie ik vanavond weer tegenkom!

Vandaag maar een rustdag gehouden. Zo'n lange wandeling als gisteren, grotendeels over het natte strand is best vermoeiend, maar goed voor 'n conditie!

M'n ontbijt op m'n kamer kon vandaag niet: M'n - normaal gesproken heerlijke grof bruinbrood - was groen uitgeslagen! Bij 7-Eleven geen brood dus toen maar bij Kurt een ontbijt genomen. Kurt is een duitser die hier al jaren een 'Schnitzel und Steakhaus' runt. Maar het ontbijt als overal: gebakken ei met spek, toast, brood (2 kleine sneetjes) en koffie. Maar vooruit, even de situatie in de wereld besproken in duits en 'Wiedersehn'

Op m'n kamer een thais channel opgezocht met non-stop beelden en interviews over de flood. Veel over Bkk waar nu ook veel straten onder water staan en de beelden geven een goede indruk hoe het leven zich nu afspeelt. Het water staat niet hoog in het centrum, vaak staat alleen de rijbaan onder water. De stoepen zijn al hoger dan wij gewend zijn, ook al omdat de tropische buien jaarlijks voorkomen. Auto's rijden stapvoets, mensen proberen er het beste van te maken. Zo staan de stoepen nog vol met de keukenkarretjes waar je je maaltijd kan kopen.

Andere delen van Bkk zijn ernstiger: een halve meter water of meer tot aan de zandzakken of muurtjes die mensen gemaakt hebben om het water buiten te houden. Hier slechts een paar vrachtwagens op de weg en veel bootjes en alles wat daar voor moet doorgaan. Toch lijken de mensen niet echt van streek. De thaise glimlach kan er nog best vanaf. Maar laat ik het leed niet onderschatten, voor veel mensen is het echt dramatisch. Zoals een klein dorpje tussen Bkk en Ayutthaya. De enige droge plek is het platform van het plaatselijke railwaystation en daar 'woont' de hele bevolking van het dorp, levend van een paar zakken rijst en wat zelf gevangen vis. Ze willen toch niet weg want dan kunnen ze hun huizen niet meer in de gaten houden.

Het water lijkt niet erg vies maar er zijn plekken waar alle meegevoerde rommel blijft liggen: kadavers, vuilnis, huisraad enz. Men probeert deze bronnen van besmetting wel op te ruimen, maar waar moet je er mee heen? Ook een bron van zorg zijn de ondergelopen fabrieksterreinen waar schadelijke stoffen kunnen liggen... Nee, het is een heel erge ramp voor Thailand. Klimaatverandering? Las in de krant dat 69 jaar geleden er ook een dergelijke watersnood was en 50 jaar geleden ook een wat minder hoge flood.

Gemiddeld over veel jaren zijn er jaarlijks 3 'rainstorms', de grote tropische buien die een dag of langer duren. Als die in het moessonseizoen gespreid vallen is er niets aan de hand, een paar plaatselijk overstrominkjes, na een week weer weg. Dit jaar zijn er 5 rainstorms geweest in een korte periode en dat was veel te veel voor de afvoercapaciteit.

Het einde is nog niet in zicht. Toen ik hier aankwam las ik dat het nog 40 dagen zou duren, nu, 2 weken later, spreekt men al over eind december.

Het weekend was weer druk als gewoonlijk met mensen uit Bkk. Heb een aantal auto's gezien die waterproof waren gemaakt: zie de foto's. Uitlaat verlengd, een spatbord verwijderd voor de luchtaanvoer en rijden maar! En nog eentje van het "strand", ja tussen aanhalingstekens! Meer daarover de volgende keer.

Was vanmiddag bij de Okay-supermarkt voor o.a. brood. Ik vertelde dat het brood van zaterdag vanmorgen bedorven was en vroeg of het brood nu wel vers was. De manager stond erbij en hoorde het aan. Beslist niet op verwijtende of boze toon, maar informatief met een thaise glimlach. Ik kreeg het nieuwe brood gratis mee. Ik praatte verder met de chef dat ik het brood gewoon wil betalen en dat ik begrip heb voor de moeilijke omstandigheden. Vraagt hij op een moment 'are you dutch?' Yes, oh, zegt hij - in het nederlands - dat dacht ik al, niet omdat ik als 'zunige' nederlander een gratis brood wilde, integendeel! Hij is dus ook nederlander! Hij vertelde dat er natuurlijk veel logistieke problemen zijn hier en nog veel meer in Bkk. Al die mensen uit Bkk die in het weekend hier zijn, doen hier hun inkopen voor de verswaren als brood, groenten en vlees. Maar ook zijn aanvoer is ontregeld. En de vrachtwagen met brood zit ook wel eens vast in het water of files.

Een leuk contact, de wereld is klein!

Gisteren een dagje Hua Hin gedaan. Dat is een grotere plaats, een 25 Km ten zuiden van Cha-Am. Met de gewone bus daarheen en weer terug. Heb daar m'n laptop gekocht vorige keer in de Market Village, een prachtig shoppingcenter met spiegelgladde marmeren vloeren, waterpartijen, schoon en koel! De audio-output van m'n laptop is stuk en zodoende geinformeerd hoe dat zit met de reparatie. Valt onder de garantie, maar hij moet opgestuurd worden naar BKK en daar gerepareerd. Duurt 2 tot 3 weken! Ja, dat komt ook door de 'flood'! Geen optie voor mij. Dus elders een reparateur gezocht die 'm kan maken. En gevonden: als ik 'm 's morgens breng is het dezelfde dag klaar. Dat moet ik hebben. In de Market Village zijn heel veel gerenommeerde internationale zaken, Adidas, McDo, Pizzahut en goede kledingzaken. Een Tesco hypermarkt is er aan het eind bij de foodcorner waar je voortreffelijk kunt eten voor weinig. Bij de Tesco toch wel lege plekken in de schappen bij de food en overal bordjes: "we apologize due to the flood this product is not available". Maar er is genoeg overige keus. In de Mall is alles te koop, vanaf souvenirrommel tot aan Mercedessen, van kleding in alle prijsklassen tot de duurste parfums. En heel veel snacks, MrDonut, Swensens, Starbuck maar ook restaurants van klasse. Ga er komende week dus weer heen met laptop.

Vanmorgen toen ik wakker werd verbaasde ik me over de hoge golven in de zee. Gisteravond was er nog tamelijk veel vuurwerk en wat hetelucht ballonnen onder een volle maan, vanmorgen was het een grijze lucht en hoog water met golven zoals ik ze op deze plek nog niet gezien had. En dat is eigenlijk de hele dag zo gebleven. Voor mij een goede gelegenheid eens flink te lopen. Was niet zo erg heet, ook niet veel wind (waar die grote golven dan vandaan kwamen is me een raadsel). Maar dus kilometers gelopen langs het strand en weer terug. Onderweg praatjes gemaakt met de thaise dames die me maar graag wilden masseren, de vissers die hun boten aan het onderhouden waren. Ben, zou je kunnen zeggen, bijna tot aan de horizon - vanaf m'n guesthouse - gelopen. Onderweg de fraaie huizen bewonderend. David Beckham schijnt hier ook ergens een optrekje te hebben, maar dat heb ik niet gevonden. En om 5 uur was ik weer terug. Vijf uur is Singha-tijd, dan permiteer ik me een biertje, want de hele dag water is ook niet alles.

De foto van de beachfront houses: prachtige huizen die drie. Staan al een jaar of langer te koop en niet verkocht. Toch worden aan beide zijden nieuwe - zelfde soort - huizen aangebouwd. Wat de prijs is weet ik niet, maar een mooie architektuur met goede materialen en afwerking.

Andere foto: the day after van het Loy Krhatong feest. En eentje van een vissersbootje met een oude automotor als aandrijving. Maar het werkt!

Geen spannend verhaal wellicht, maar ik vermaak me prima.

Loy Kratong (de juiste naam!)

Gisteren was het volle maan. In Thailand traditioneel een speciale dag waar - vooral op eilanden in de Golf - de Full Moonparties worden gehouden. Commercieel uitgebuite feesten die als doel hebben de drankomzet te vergroten en betekent voor veel (jonge) mensen de mogelijkheid om een nachtje door te zakken. Althans in mijn perceptie.

Maar de volle maan in november heeft ook een landelijke betekenis: het Loy Krathongh feest om het einde van de moessontijd te vieren. Een soort Thankgivingsday of dankdag. Overdag was het gisteren nogal bewolkt alsof de laatste donkere wolken het land werden uitgestuurd en 's avonds barstte het feest los. De hele dag zag je overal mensen die bezig waren bloemstukjes te maken; grote zakken met afrikaantjes, orchideen, veel groen en schijven van een soort bamboe waren aangevoerd en hele families maakten daarvan de mooiste bloemstukjes, met een kaarsje in het midden. De foto's geven wel een aardige indruk van de kunstwerkjes. De bedoeling is dat die verkocht worden en dat ze te water worden gelaten met de brandende kaars. Dat is hier wel wat moeilijk en ook jammer want hier is geen rivier of khlong (kanaal) maar slechts de zee. De bloemstukjes drijven op die bamboeschijf maar door de golfslag vallen ze gauw om en uit elkaar. Ik heb het eens gezien op de rivier bij Chang Mai, en daar was de rivier bezaaid met brandende bloemstukken die rustig de rivier afzakten. Maar hier, ondanks de beperkingen, werden toch talloze stukjes te water gelaten. Met die bloemstukken worden de geesten bedankt voor het vruchtbare seizoen. Of daar ook de meer dan overvloedige regen van dit jaar onder valt, vraag het me maar niet!

Dat was niet alles: ook de warme luchtballonnen horen bij het feest. Grote rijstpapieren zakken, cylindrisch vanaf 50 cm. doorsnee bij een meter hoog, met een lont eronder. Ook een familie aangelegenheid om die de lucht in te laten gaan. Rechtop houden, het lont aansteken, goed vasthouden tot de lucht in de ballon warm is en als dat het geval is loslaten en de ballon schiet omhoog. Soms hangen ze er ook nog wat vuurwerk aan. Gisteravond langs het strand werden er honderden opgelaten. Ze branden zo'n 10 minuten en gaan vaak tot aanzielijke hoogte. Daarna vallen ze uitgebrand terug op land of zee. Prachtig gezicht, al die ballonnen en zeker ook het enthousiasme van de mensen. En om het feest compleet te maken was er nog veel vuurwerk. Dat was al een paar dagen aan de gang maar gisteren onophoudelijk, als een oudejaarsavond.

Nee, Thailand is geen land van regeltjes en verbodjes. De Police rijdt wel eens rond maar niet om vuurwerk te verbieden. Gisteravond ook: er wordt hier erg veel verkocht vanuit de bakfiets of bromfiets met zijspan langs de kant van de weg. Allerlei lekkernijen, visgerechtjes, crèpes, 'satay' (saté) en dergelijke snacks. Dus aan de zijspan hangt een houtskoolvuurtje om de satay te bereiden. Pal er naast staat een andere bakfiets met vuurwerk! Goed, het zijn kleine ondernemertjes, geen grote voorraden, maar toch.

Maar geen mens die daar over valt. Ik heb ook geen ambulance gehoord of gezien want als je al horden jongens ziet die met dat vuurwerk bezig zijn op het strand..... Ze moeten wel heel goede beschermgeesten hebben.

Het was weer druk als in het weekend en tot hoelang het geduurt heeft weet ik niet, ben ondanks de herrie gewoon in slaap gevallen om een uur of 12.

Intussen al weer m'n draai gevonden hier maar volgende week ga ik verhuizen, ja slechts 500 meter verderop, maar meer value for money. Ben er heel content mee. Meer hierover binnenkort.

De macht van de media is bekend en kan een grote impact hebben. Zo ook hier. Vorige week verscheen er een foto in de Bangkok Post van enkele Airbus-300 vliegtuigen met hun buik in het water. Dat was een foto van de 'oude' luchthaven Don Muang. Die foto heeft de werelpers gehaald en het gevolg is nu dat er een dramatische terugval is van bezoekers uit het buitenland die trouwens altijd op Suvarnaphumi landen. Mensen lezen maar half en zien wel de foto. Nu stond er een foto in de krant van een bijna uitgestorven arrival terwijl daar gewoonlijk een drukte van jewelste is. Een nieuwe tegenvaller voor Thailand. Verder uitgebreide verslagen over de flood in de krant maar ook op talloze thaise televisiekanalen. Typisch genoeg zijn de mensen soms gelaten, soms bijna wanhopig maar steeds goede moed. Het scheelt natuurlijk wel dat het niet koud is, de luchttemperatuur niet maar ook die van het water is nou niet levensbedreigend koud. Veel mensen slapen ook in de open lucht op spaarzame droge plekken in de getroffen gebieden.

De dagen zijn ook kort hier. Het is om 18h15 geheel donker, maar denk niet dat als de zon onder is ook de temperatuur daalt, nee die zakt wel wat maar onder de 22 graden komt het niet in de vroege ochtend.

Vandaag een lekker rustig dagje strand gehouden. Na een wandeling van een half uur kom je aan het eind van de boulevard en dan een stuk over het strand waar die enorme condominiums staan. Heerlijk rustig daar, schoon water, boekje en me geinstalleerd op een schommelbank bij een gesloten resort. Ik wilde eigenlijk 'op de Coffy gaan' een uitdrukking met nu een extra dimensie, maar ze was er niet. Ook zoiets, staat daar een werkelijk schitterend resort met een groot zwembad en daarom heen in prachtige thaise stijl opgetrokken gebouwtjes om te eten, dicussieren, een met zorg aangelegde beplanting erom heen met bloeiende bomen en struiken, maar geen customers. Slechts een paar thaise vrouwtjes lopen wat paden te vegen en de planten water te geven. Het zwembad lijkt te zijn voorzien van een grasmat, zo groen van de algen.

Bij die supercondominiums van meer dan 30 verdiepingen is ook al weinig leven in de brouwerij, een handjevol mensen in de tuin en op het strand, terwijl er toch honderden appartementen huizen in die toren. Vreemd land soms.

Ik ga dan eten bij het laatste restaurant aan de boulevard. Dat is een soort meetingpoint. Vandaag ws er weer een reunie van scandinaviers die hier wonen, enkelen met een zware motor, anderen met motorbike, zo'n clubje old boys. Maar er komen ook thaise families. De eigenaresse heeft dan ook een goede keuken en je eet daar gezellig onder de bomen.

Als ik de berichten zie op het blog staat er altijd bij wanneer het gepost is, met de gekste tijden. M'n computer geeft de plaatselijke tijd aan, maar die verschijnt bepaald niet onder het bericht.

Ik post nu om 19h47, ben benieuwd.

Geen spectaculaire dingen vandaag, maar wel een zwitserlevengevoel!

Een stranddag.

"Bonjour" zeggen als begroeting lijkt al weer lang geleden. Het is nu weer de hele dag "Sawadee Ka:b". Vanmorgen zou ik gaan zwemmen, niet in de zee hier voor het guesthouse, erg druk, maar aan het einde van de boulevard en dan over het strand richting de enorme condominiums. Daar ontmoette ik Coffy, een thaise uit Bkk. Erg aardige vrouw, leuk gesprek mee gehad. Ze is directie secretaresse bij een ondergelopen fabriek en heeft nu verplicht congé. Haar salaris is wel gehalveerd. Oppassen, dacht ik, maar niets geen gebedel. We hebben samen gegeten in een resto aan het strand, op de kaart: "yellow curry meuk with chicken". Wist niet wat het thaise woord "meuk" betekende en Coffy kon met dat ook niet duidelijk maken.

Lachen, maar die meuk was gewoon wat verchillende groenten, zo heb ik ondervonden. Wel behoorlijk spicy. Gelijk telefoonnrs. uitgewisseld en we zien wel; ik heb al zo veel nrs. van mensen die ik ontmoet heb, maar bellen komt toch niet altijd van.

En inderdaad, heb ook nog gezwommen in een heldere, warme zee. Daarna een heerlijk raindrup shower bij een condominium om het zand en zout af te spoelen en toen weer 10 Km. terug lopen, de taxichauffeurs afwimpelend met een praatje dat lopen beter voor me is.

De motorclub is gelukkig weer vertrokken; vannacht om 1 uur stonden er een stuk of 20 voor de deur hier, met draaiende motor. In het guesthouse is beneden ook een drankwinkeltje, voornamelijk voor thai whisky, bier en soda . Dat werd overvloedig ingeslagen om de nacht door te komen, maar wat een herrie met al die Harleys en Yamaha's! Maar goed, in France zou ik zeggen: ici ça bouge, hier is leven in de brouwerij.

De eerste dagen waren natuurlijk spannend met die flood. De indrukken, de nieuwtjes, maar nu ik hier goed gesetteld ben heb ik ook niet elke dag interessante nieuwtjes, dus de komende dagen zal de frekwentie van berichten wat minder zijn. Ik denk aan 2 à 3 keer per week tenzij er nieuwe ontwikkelingen zijn. Ik merk ook dat ik een wifi-aansluiting mis hier in het guesthouse; voor een uurtje internet moet ik nu de deur uit, maar even iets opzoeken, wereldnieuws bijhouden is wat lastig. Als ik weer verander van guesthouse zal ik toch beter opletten.

Vandaag geen foto's gemaakt, daarom nog één van gisteren met 'floating toilets' en het feestje van de monniken om geld in te zamelen voor de flood. En weet je dat als je op de foto klikt je een vergrote foto krijgt? En dan zie je ook dat in het midden onder het toilet een olievat hangt om misschien wat op te vangen?

Zaterdag, het is hier een drukte als op een zomerse dag in Scheveningen; het is ook 32 graden! Allemaal thai people uit Bkk, die wat ontspanning zoeken. En veel motards, type Hell's Angels of Sataraday op gepimpte motoren. In m'n guesthouse heb ik nog geen farangs ontmoet. Helemaal niet erg hoor, m'n buren hier zijn een thaise mevrouw en haar dochter, erg aardige mensen, spreken ook een beetje engels.

Vanmorgen eerst eens naar de kapper gegaan, was ook 6 weken geleden, en me lekker kort laten knippen en scheren. De barbier is 82 jaar als ik het goed begrepen heb, maar hij knipt met vaste hand m'n haar, scheert me, knipt ook haartjes uit oren en neus, een nat, warm handdoekje om je gezicht weer schoon te maken en dat alles in ruim drie kwartier voor rond een Euro, excl. een redelijke fooi!

Ook gezien een metaalwarenfabriekje waar ze in rap tempo drijvende toiletten maken. Mooie cabines met een hurktoilet op een vlot, een frame met olievaten. Alleen de afvoer ontbreekt. Aan water geen gebrek heeft men gedacht..... Maar ja, wat moet men anders?

Gelijk wat 'zomer'kleren aangeschaft, een nieuw short en overhemd en morgen heb ik dan eindelijk tijd om te gaan zwemmen. De zee voor de deur, maar te druk bezig om te gaan zwemmen.

Ook een pic van de markt hier met een overvloed aan groenten en fruit, ja het leven hier gaat gewoon door maar overal merk je het medeleven met de floodslachtoffers. Bij de tempel een 'feest' om geld in te zamelen voor de slachtoffers. Ja, de monniken doen hun erg hun best.

Bij de foto's: m'n guesthouse, in het midden mijn kamer; de markt en natuurlijk de kapper!