Tot ziens Thailand!

M'n verblijf in Thailand voor dit seizoen zit er bijna op. Het was een lange, maar heerlijke tijd. Misschien iets te lang; de meeste overwinteraars zijn al huiswaarts, bovendien wordt het wel erg warm zo nu en dan. Iets om een volgende keer toch maar rekening mee te houden.

Mijn dank gaat uit naar de vele mensen die m'n verblijf hier hebben veraangenaamd. De vele ontmoetingen met farangs maar ook met de Thai. En niet in de laatste plaats de vele mails van mijn lezers als reactie op de columns in mijn blog. Het geeft een fijn gevoel als je merkt dat veel mensen met je meeleven.

Van verscheidene kanten heb ik de vraag gekregen waarom nou Thailand m’n favorite vacantieland is. Heb meerdere antwoorden gegeven, heb er over nagedacht wat mij nu eigenlijk aantrekt in het land van de glimlach, amazing Thailand. Niet eenvoudig dat kort samen te vatten, bovendien is dat persoonlijke observatie. Maar ik vind de Thai een van de meest respectvolle volken, open en vooral vriendelijk. Het land is zeer liberaal, alles lijkt mogelijk maar leidt niet of nauwelijks tot excessen. Natuurlijk, je moet weten wat je kan doen en wat je niet moet doen. Er lopen hier ook criminelen rond, drugs zijn streng verboden, daar moet je je niet mee bezighouden maar het gros van de bevolking is OK. Geen ‘tuig’ op straat, goed gekleed en verzorgd, schoon, behulpzaam maar gewoonlijk niet opdringerig. Eigenschappen die mede ingegeven zijn door het Buddhisme. In veel moslimlanden ben je achter je rug maar een ongelovig varken en zijn de mensen vriendelijk zolang ze van je kunnen profiteren. Om over de moslimvrouwen maar niet te spreken…! In Thailand wordt je in je waarde gelaten. Een ander belangrijk aspect voor mij is de mate van welvaart. India zou me wellicht ook wel liggen, maar de veel grotere armoede daar weerhoudt me daar heen te gaan, hoewel in bepaalde delen van Thailand ook armoede voorkomt . En – niet onbelangrijk – het gunstige prijspeil en natuurlijk het klimaat!

Een hoogtepunt was het bezoek van Miriam: 'we had a wonderful time' en vele leuke activiteiten samen ondernomen, dingen waar je niet aan toekomt als je alleen reist. Zoals bv. het verblijf in het Baiyoke hotel in Bkk, de boottocht bij Phuket, de zipline in Chiang Mai, enz.
Daarna de fantastische roundtrip met Cor, naar Koh Samui, uitgaan in Lamai, prachtige tocht door de bossen en over de bergen en later ook in Chiang Mai met de Doi Suthep en de leuke restaurants en cafés. Eveneens onvergetelijke ervaringen.

Maar er zijn nog meer mensen hier die ik wil bedanken en toch even wil noemen.De plezierige kletspraatjes die ik had met de security-officer en de nachtreceptionist van Saeng Thong, Mr. Rungsak en Mr. Dee: hoeveel foto's ze wel niet gemaakt hebben... En Mind niet te vergeten, de dochter van de directeur die altijd behulpzaam was en goede tips kon geven. En Angela en haar moeder met hun nieuwe guesthouse: even een praatje maken over de voortgang van de afwerking en inrichting. De herberg van Cora aan het eind van de road: altijd even hartelijk als ik weer bij ze kwam eten. De velen, meestal duitsers, waar ik een pilsje mee gedronken heb. De italiaan waar ik nogal eens een pizza gegeten heb. Maar ook de naamloze thaise vrouwtjes waar ik zo nu en dan at: ze weten gelijk wie je bent en wat je lekker vindt. Het Aroy-restaurant vlakbij: de serveersters brengen me gelijk The Bankok Post en een Leo biertje, met ijsklontjes! En over het eten weten ze precies hoe ik het wil: not too spicy. Toen ik vertelde dat ik vrijdag voor het laatst zal komen pinkte ze een symbolisch traantje weg! Ook het cafeetje bij de nightmarket: zodra ze me zagen werd een tafeltje vrij gemaakt en m'n biertje geserveerd en "how was your day?". Of het vrouwtje op de markt dat sticky rice met mango verkocht: als ze me zag begon ze al te zwaaien. Net als Laetitia in Chiang Mai met haar flesjes water. De monniken bij de tempels die altijd geinteresseerd zijn in een praatje over uiteenlopende zaken. En m’n adresje in Cha-Am voor de beste cappuchino: weet niet eens hoe de tent heet, de naam staat er in thai wel op, maar onleesbaar, onuitspreekbaar maar ik zal ze niet vergeten. Starbuck kan daar nog leren hoe een goede cappuchino te maken. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit soort kontaktjes, hoe oppervlakkig ook soms, maakt toch dat je je thuis voelt, zelfs in een vreemd land. En daarom houd ik ook van Thailand. Zelfs van de vele massagedames: loop je 4 keer per dag langs, 4 keer vragen ze: "Hello, massage?" Maar altijd respectvol. Hetzelfde met de taxi- en tuktukdrivers: ze vragen soms exorbitante bedragen, maar met een glimlach en bargaining kom je er altijd wel uit. Bij de taxichauffeurs in Cha-Am zal ik intussen wel een bijnaam hebben: de wandelaar, niets aan te verdienen!

Maar de vacantie in Thailand heeft nog een staartje! Als ik volgende week weer thuis ben is dat voor slechts drie weken, want vanaf 9 mei ga ik een tegenbezoek brengen aan Miriam in New York State! Vooralsnog voor een maand. Als dat niet te kort blijkt te zijn! Miriam heeft een bedrijf voor tuinarchitektuur en kan dus niet de zaak in de steek laten, maar zij heeft toch al een heel programma samengesteld. Uiteraard bezoek aan Manhattan met Ground Zero, naar de opera on Broadstreet, Guggenheim Museum enz. En ook de Niagarafalls, naar Ohio met de hollandse vintage dorpen en nog veel meer. Zo mogelijk zal ik dit blog ook gebruiken voor de impressies in de USA.

Vandaag is de Songkran begonnen. Op deze dag mag dus iedereen met water gooien. Vanmorgen voorzichtig de situatie verkend en al gauw was ik drijfnat. En m'n gezicht ingesmeerd met een meelpapje, vrij onschuldig. Maar telefoon en camera zaten verpakt in plastic. Kinderen lopen vandaag gewapend met grote skywar waterpistolen met een reservoir op hun rug om iedereen nat te spuiten. De ouderen doen het met bakjes en bakken tegelijk. Het kind in de mensen is wakker geworden vandaag. Iedereen doet er aan mee, maar zoals de thai gewend zijn: met respect. De mensen die professioneel bezig zijn, serveersters, verkopers enz. worden met rust gelaten, maar een farang of een politieagent moeten ook gewoon meedoen. Pickups vol met kinderen, een bak met water en gooien maar met hartelust naar iedereen in hun omgeving en een lol dat ze hebben. En nat worden is niet erg hier met de warmte en wat wind. Ook in het resort moest ik eraan geloven maar hier - geheel in stijl - water met geurende bloemblaadjes. Dus ik kan 'schoon' het nieuwe thaise jaar beginnen! Een paar foto's heb ik kunnen maken, vanaf het zwembad hier, maar op straat was het te riskant.

Morgenochtend, zaterdagmorgen, ga ik naar BKK. Hier is het waterspektakel 1 dag, maar dat kan elders verschillen. We zullen wel zien of ik droog overkom.
Zondag ben ik ook nog in BKK en maandag om 05:00 naar de airport. Juist dit weekend is erg veel drukte voorspeld, dus extra vroeg naar Suvarnaphumi Airport. Maandag een lange reisdag, dinsdag bijkomen in Paris en woensdag hoop ik weer thuis te zijn.

De foto's (3) van het Songkran, een foto van Angela in haar paradijsje en nog wat diverse foto's van mensen en gebeurtenissen hier.

Aardbeving

Een kort bericht ter geruststelling: De flinke aardbeving bij Sumatra heeft gelukkig geen tsunami teweeggebracht. Hier in Cha-Am heb ik er niets van gemerkt hoewel men in BKK wel de beving heeft gevoeld. Van paniek geen sprake en dat was vorig jaar wel anders met de beving bij Japan.
Bij Phuket in het zuiden waren evacuatieplannen en waren er al mensen gevlucht naar hogere gebieden maar inmiddels is duidelijk dat er geen gevaar bestaat. Slechts mijn telefoon werkte niet meer gistermiddag/avond door overbelasting van het netwerk.
Alles OK dus. Morgen meer.

Dat de wereld om ons heen snel verandert, dat wisten we al. Soms wordt je daar ineens mee geconfronteerd. Vijf jaar geleden kon je in Thailand bij wijze van spreken op elke straathoek wel een internetshop vinden. Was booming business, altijd waren er wel internetters. Nu is het zoeken naar een internetshop, want die had ik nodig om wat tickets en reserveringen uit te printen. Er zijn er nog 2 in Cha-Am waarvan de ene zo nu en dan open is en de andere in bezit genomen is door kinderen om er te gamen. Maar internetters zie je er niet. Gelukkig kon ik er printen.
Op straat zie je ook zoveel mensen met een Ipad of andere tablet lopen: op de markt de mensen van pakweg een kledingstalletje zitten te spelen met hun tablet of te internetten op hun smartphone. De prijzen voor een tablet zijn de internationale prijzen, dus al gauw zo'n 400 Euros, maar dat schijnt niet te deren.
M'n laatste dagen hier zijn warm maar niet heel erg heet. En de kwallen zijn even plotseling weer verdwenen als dat ze gekomen waren. Wel lag er aan de waterlijn een brede band met een soort kikkerdril. Langs het hele strand hier. Ik heb het niet bevestigd kunnen krijgen maar ik heb het stellig vermoeden dat de kwallen eieren hebben gelegd, kleine bolletjes, 0,5 cm, transparant weefsel zoals de meeste kwallen. Glibberig als je erop trapte, maar geen nadelige gevolgen. Dat heeft 2 dagen geduurd en nu is alles weer verdwenen. Er kan weer rustig gezwommen worden in zee al brengt dat geenszins verkoeling: het is als een warm bad.
Het Saeng Thong is vol met thaise families; slechts enkele vaste bewoners zijn farang. Heel anders dan enkele maanden geleden. Het zwembad ligt nu vol met dolfijnen, zwembanden, ballen en bootjes om de kinderen bezig te houden.
Ik loop nog dagelijks m'n 10 Km. om het laatste overgewicht nog weg te werken hetgeen aardig lukt ondanks de grote flessen bier!
En ik ben al bezig te organiseren hoe ik alle spullen weer mee kan nemen naar France en heb maar een extra tas gekocht. Een polo hier, een shirtje daar, een short, nog een lange broek, het loopt wel op in 5 maanden en weggooien kan ik niets.
Weinig nieuws dus. Eind volgende week zal het laatste bericht in deze serie verschijnen en dan naar huis!
Ik wens jullie allemaal goede Paasdagen met hopelijk een beetje aangenaam weer. Hier moet ik de Pasen noodgedwongen overslaan; er is hier werkelijk niets van te merken. Geen paashazen of paaseieren, helemaal niets. Alles staat in het teken van de komende Sonkran volgend weekend.
Bij de foto's: grillige wolken boven land die in de namiddag donkere wolken gaan vormen. Soms hoor ik wat onweer, maar geen druppel regen.
De prachtige shoppingmall Village Market in Hua Hin waar het prettig winkelen is.
Ook hier wordt het voorjaar: de gele bloemen, een soort gouden regen, bloeien overvloedig. En tenslotte nog een van een tamelijk grote kwal, niet leuk!

Alweer 1 April. Het moet nu echt gebeuren, een nieuw bericht op m'n blog. De afgelopen week was het heel warm hier in Cha-Am, tot wel 37 graden! Ik had er werkelijk wat last van: even buiten lopen, zoveel mogelijk in de schaduw, niettemin kon ik m'n shirt uitwringen van de transpiratie. Bovendien snel vermoeid en als je dan wat rondgelopen hebt had ik niet meer de moed om nog veel te doen, laat staan een bericht schrijven voor m'n blog. Heel veel drinken, betrekkelijk weinig eten, een zware week! Maandag ging ik naar de kapper hier. Tien minuten lopen en kwam daar aan met een natte kop van het zweet. De kapper heeft me eerst maar met de föhn (met koude lucht) behandeld voordat hij kon knippen!
Bovendien kon ik niet meer zwemmen begin afgelopen week. Voorzover zwemmen nog enige verkoeling kon brengen, was het onmogelijk. Het zwembad bij m'n resort was gesloten voor een technische reparatie: 3 dagen dicht. Kan gebeuren, inmiddels is het weer open en goed schoon.

Dan de zee hier voor de deur, ook niet te gebruiken vanwege een kwallenplaag! Plotseling, uit het niets, was de zee vol jellyfish, kleintjes met een diameter van een centimeter of 10 to 15 maar ook grote met een doorsnee van meer dan een halve meter! Waar ze zo plotseling vandaan kwamen is mij nog een raadsel. De een zegt dat de wind verkeerd staat, de ander geeft de schuld aan de hoge watertemperatuur. Maar op het natte strand bij eb lag er elke 5 meter wel een kwal op het strand en velen in de zee. Ook kwaadaardige, in zoverre dat bij aanraking heel vervelende consequenties kunnen ontstaan. Maar ook niet gevaarlijke kwallen zijn niet leuk. Zelf heb ik ook een confrontatie gehad met een kwal waardoor ik een week lang een rode plek op m'n arm had. Niet pijnlijk, geen irritatie, maar gewoon een rode plek alsof er een hartstochtelijke kus op m'n arm was gezet maar dat kon niet het geval zijn!

Niettemin was het toch druk in zee. Het was afgelopen week schoolvacantie in Thailand en bussen vol kinderen werden aan het strand gedropt. En begeleidsters met een fles azijn er achter aan. Azijn is een goed middel tegen kwallenblessures.
Na die aanraking met een kwal niet meer in zee geweest en voor enige verfrissing maar veelvuldig een douche genomen.

En vandaag is het eindelijk wat minder warm; vannacht een onweersbui en wat regen, en overdag bewolkt en wat meer wind. Kan eindelijk weer normaal ademhalen.
Verder weinig gedaan en dus ook weinig beleefd. Bezig om de terugreis op 16 april te organiseren. Op 14-15 April is het Sonkran, het Thaise nieuwjaarsfeest en daar moet ik goed rekening mee te houden daar guesthouses en hotels vol zullen zijn. En op 16 april dien ik om 07:00 op Suvarnaphumi Airport te zijn voor de vlucht van 09:05 om dezelfde dag om 19:30 weer op Charles de Gaulle/Paris aan te komen! Met 5 uur tijdverschil een reis van 15 uur plus reistijd van trein/taxi/metro.

Voorts wel leuke ontmoetingen met Rachid, een fransman die hier ook een half jaar verblijft. Weer eens lekker frans kletsen. Het aantal touristen wordt kleiner. Behalve dan de expats - veel scandinaviers - kom je er niet veel meer tegen. Het strand is ook bevolkt met thai people die hier hun vacantie vieren. En met thai zijn er soms ook leuke ontmoetingen. Deze week ging ik fruit kopen op de markt. Onderweg zag ik een paar oudere metselaars bezig die nauwgezet een muurtje aan het stucadoren waren. Met gebarentaal prees ik hun werk wat klaarblijkelijk geapprecieerd werd. Want toen ik terug kwam van de markt waren ze klaar met het karwei en zaten ze in de bak van hun pickup aan de borrel. Ze nodigden me gelijk uit ook een whisky men hen te drinken maar dat heb ik maar beleefd afgeslagen.

En ik krijg in m'n email de meteoberichten door van de situatie in France, het is er overdag 20 tot 23 graden, zonnig, dus het wordt inderdaad tijd om naar huis te gaan. Ik zie al voor me dat het gras op m'n landgoed al een halve meter hoog staat, dus genoeg werk te doen. Nog eventjes 2 weken wachten!

Bij de foto's: Het interieur van het A-roy restaurant is net een klokkenmuseum, maar je kunt er goed eten. Het thaise woord voor 'verrukkelijk' is dan ook 'aroy mac mac'
De thai brengen hun stranddag door onder een woud van parasols, met veel eten en vooral drinken! De andere foto geeft het resultaat van die braspartijen.