Intussen al weer thuis in France. En ben aan het bijkomen van alle indrukken van de afgelopen weken. En het waren drukke maar heel gezellige weken.

Hiernaast het huis van Miriam met haar grote trots: de tuin. Haat tuin is haar visitekaartje, het is ook een proeftuin om kleurencombinaties uit te proberen, een kweektuin om bijzondere planten te ontwikkelen en om die kennis weer bij haar customers is praktijk te brengen. Om het hele seizoen door bloemen in de tuin te hebben. En niet alleen planten, maar ook allerlei ornamenten, sculptures, vogelhuisjes, de gekste dingen uit de 'garage-sales'. Ik eb daar een bescheiden steentje aan moge bijdragen door verlichting aan te brengen en wat antieke vogelhuisjes te repareren en te plaatsen.

Afgelopen zondag hebben Miriam en ik een barbeque georganiseerd in de tuin. We waren overigens niet de enigen: in meerdere tuinen waren families gegroepeerd rond de enorme inox barbeque, op gas met een compleet aanrecht erbij. Het was lekker weer dus voor veel amerikanen een leuk tijdverdrijf. Zo ook in de tuin van Miriam een bbq "om afscheid van Willem te nemen". Een 20 tot 25 mensen was gekomen en gebruikelijk is dat men dan iets meebrengt voor de bbq, b.v. flessen wijn, een home made salade of wat dan ook, een taart bijv.. Er was dus ruim voldoende "food & beverage". Een gezellig onderonsje, veel kletsen met de amerikanen, niet altijd even verstaanbaar voor mij. Maar met gebruik van wat amerikaanse stopwoorden (oh really?, wooouw!, oh my God!, actually?) leek het net een echte conversatie!

Ja, onvergetelijke weken doorgebracht in Brewster en het amerikaanse leven van heel dichtbij beleefd. Heel veel mooie dingen gezien en beleefd. Met Miriam mee naar prospects die hun tuin willlen laten opknappen. Je komt dan in de mooiste huizen en je ziet hoe de mensen daar leven 'in het groot' Grote salon, enorme keuken met veel apparatuur, elk vertrek een 100 tot 150 cm breed flatscreen aan de muur. Maar er wordt hard voor gewerkt, de meesten werken in Manhattan.

Als je met de trein van Brewster naar Manhattan rijdt kom je door allerlei plaatsjes, door de heuvels en langs meren, langs een kilometerslange begraafplaats, ik zou haast zeggen; idyllisch, een prachtig heuvelachtig terrein met groepen bomen, keurig onderhouden en hier en daar groepen van grafstenen, staand of liggend. Vaak met de amerikaanse vlag erbij! Maar dus ook veel open terrein. En erg veel ruimte.
Je komt dan ook door het dorp Valhalla. Geen Walhalla, maar dat vind je nergens. Nee, er zijn genoeg dingen aan te merken: bv. het slechte wegennet: wegen vol kuilen en gaten. De Underground in NY: smalle perrons, lelijk, veel herrie, ook in de trein. En niet van de reizigers maar van de slechte rails. Volgens Miriam worden de slechte wegen veroorzaakt door de enorme vrachtwagens die uit het hele land naar NY komen om het benodigde voedsel aan te slepen. Het is ook staat-afhankelijk. In de aangrenzende staat Connecticut is het wegennet plotseling veel beter.

Neem nou de Williamsburg Bridge (nee, geen spelfout, die is meer dan een eeuw geleden al gemaakt). De Williamsburg in Manhattan is geheel van staal met 2 x 3-baans autoverkeer, een dubbel metrospoor en nog een fiets- en wandelpad. De brug ligt ingeklemd tussen de woontorens van Greenwich Village en is een verbingen naar Brooklyn.  Als er een trein overheen dendert is dat een enorme herrie en ik vraag me af hoe dat is in die woontorens. Zoiets is in West Europa werkelijk ondenkbaar. Bovendien is die brug beslist lelijk. En verder is Greenwich Village zo'n aardige wijk met veel galeries, en unieke winkeltjes, zie de foto's hieronder.














                                                                                        Maar in het algemeen kan ik stellen dat  New York                                                                                 city en state een prachige ervaring waren en  zeer de moeite waard is. Haast elke straathoek van een 'bloc' geeft weer een verrassend beeld op de stad.

Eten in NY is een verhaal apart. Er zijn natuurlijk veel restaurants, fastfood maar ook 'gewone' En er zijn deli's. Die zijn goedkoop en hebben een aardige keus aan warme gerechten die je jezelf kan bedienen  en opschept in een polystyreen doos; je rekent af per kg. oftewel Lb. en dan heb je een maal voor 6 of 7 dollar. Er zijn deli's die het maal voor je samenstellen en dan krijg je een portie.....! Maar het is overal fast-food: je bestelt en je krijgt een papieren zak met bestek, een aantal servetten en je doos met de maaltijd. Kwalitatief in orde, maar om nou te zeggen: lekker, dat is wat anders!
                                                                En dat geldt ook voor de 'betere' restaurants: efficient en
vriendelijk maar niet de ambiance die je vindt in France of Nederland. Het raffinement ontbreekt. Het is in de restaurants ook heel gebruikelijk het niet opgegeten deel van het menu mee te nemen naar huis: je krijgt het keurig verpakt bij de rekening.

Wat ook een zeer aparte ervaring was is het autorijden. Je weet, dat doe ik graag en nu in de USA met een echte amerikaanse auto: woooouw! Miriam heeft een paar bedrijfsauto's, waaronder een Chevrolet duo-cab pick-up. Een beest van een auto, met 3,5 liter motor, donkere ramen, alles automatic, echt geweldig om in te touren. En dat heb ik een paar keer gedaan en wat een ervaring! Dan heb ik zelf maar een klein karretje. En om de weg te vinden heb je beslist een GPS nodig. De wegaanwijzingen gaan over wegnrs., b.v. Interstate 621 East of de 22 North, plaatsnamen zie je weinig of pas bij de exit van de weg.


Er valt nog veel te vertellen maar ik sluit nu het blog af voor wat betreft het New York-bezoek. Miriam bedankt voor de onvergetelijke weken die ik bij je doorbracht, de kennismakingen met jouw vrienden, de amerikaanse gewoontes, kortom: het amerikaanse leven van zeer dichtbij beleefd en geproefd.
En mijn lezers bedankt voor de belangstelling en ik hoop dat mijn verhaaltjes leesbaar en begrijpelijk waren en dat ze niet verveelden.
Wie weet een nieuw blog voor de komende winter, we zullen zien. Bedankt allemaal!

The USA is nog steeds onder de indruk over 09/11. Hier in de staat New York heeft vooral rond NY elke plaats wel een monument(je) voor 09/11 want er woonden in deze commuterdorpen en stadjes altijd wel iemand die is omgekomen bij de attack. En natuurlijk is een bezoek aan Ground Zero voor veel Amerikanen en touristen een welhaast verplicht bezoek. De toeloop voor het Ground Zero is dan ook zo groot dat je je moet aanmelden met datum en tijd voor een bezoek, wat overigens kostenloos is.
Dat hebben wij gedaan en de confirmatie uitgeprint en meegenomen zodat bij aankomst onze toegangscode kon worden gescand.

Dat is een goede methode om de bezoekersaantallen te reguleren. Toen wij er arriveerden en we werden toegelaten tot het middenterrein tussen de twee in aanbouw zijnde World Trade Centre Torens waren er enkele honderden bezoekers maar genoeg ruimte om te gaan en staan waar je wilde.
Ja, het monument bestaat uit 2 enorme, diepe vierkante bassins, waarin vanaf straatniveau water 30 feet naar beneden stort wat dan weer gaat naar een nog dieper en kleiner basin in het midden van die vierkant. Alsof het water verdwijnt in een letterlijk zwart gat.

Het grote bassin is omgeven door een zwaar bronzen afscheiding waarin alle namen van de slachtoffers zijn gegoten. Het ene bassin met de slachtoffers die werkten in het WTC, het andere bassin met de namen van vliegtuipassagiers, Pentagon en omgekomen hulpverleners en dat waren er ook velen tijdens het instorten van de gebouwen.
Daarnaast is er nog een museum in aanbouw. Iedereen herinnert zich nog wel de beelden, nadat de stof- en rookwolken weg waren, met de als vorken uitstekende staalconstructies uit de puinhopen. En enkele van die vorken staan ook in het museum wat je van buitenaf kon zien. En dan realiseer je je pas wat voor enorme ramp het was.

Die staalconstructies, armdikke stalen balken, verwrongen en verkreukeld als ijzerdraadjes.
Het aanwezige publiek, evenals wij, onder de indruk. Op de foto hiernaast zie je rechtsonder een gedeelte van het museum; het gebouw is klaar, men is bezig met de verdere inrichting binnen.
Het gebouw op de links voorgrond is sinds enkele weken het hoogste gebouw van NY. Dat was de laatste 11 jaar het Empire State Building. Hoe hoog dit nieuwe WTC gaat worden weet ik niet metriek maar wel in feet: 1776 en wordt daarmee het hoogste gebouw in de USA.
Het gebouw rechts van de genoemde WTC-tower behoort ook tot het WTC complex en meet 977 feet evenals de andere toren in aanbouw.
De 2 bassins zijn gebouwd op de exacte plaats van de 2 vernielde torens en worden omgeven door white oaks, "witte eiken" letterlijk maar ze zijn wel groen zoals je kunt zien.

We hebben ook nog andere, leukere, dingen gedaan de afgelopen dagen. Zo hadden  we een 'pirate party', een verjaardagsfeestje waarvoor gevraagd was te komen in een piraten-outfit. Dus hadden we wat kleren opgescharreld in een charityshop, the Goodwillshop hier in de buurt. En zo konden we min of meer verkleed als piraat het feestje bijwonen met een lekkere BBQ en alles daarom heen. Een heel gezellige middag/avond.

Zondag jl. was er een parade in NY, een pro-Israelparade waaraan - naar men zegt - 50.000 mensen aan deelnamen in een kilometerslange toch over 5th Avenue. En minstens evenveel bezoekers langs de goed beveiligde route.



En tenslotte nog een paar sfeerplaatjes bij het Rockefeller Centre en van het Central Park. New York is toch een bijzondere stad!

Het Blog bijhouden is lastiger dan je denkt. Genoeg, nee teveel, nieuwe indrukken die allemaal verwerkt moeten worden en geselekteerd moeten worden voor het blog. Laat ik beginnen met de reis van het weekend rond 25 mei. De Niagara Waterfalls.
Vrijdagmorgen vertrokken voor de reis van zo'n 600 miles (= bijna 1000 Km.) Lange tocht door een landschap wat veel weg heeft van Duitsland: de highway 17 West is als een Autobahn, heuvelachtig, veel bos. Onderweg wilden we ook wel eens wat anders zien en toen we halverwege waren zijn we afgeslagen naar de zgn. Finger Lakes, naar de Montour Falls. Finger Lakes is ontleend aan de vorm van deze meren: als vijf vingers. De Montour Falls waren prachtig, je zou kunnen spreken van een kleine canyon met vele watervallen.

Smalle, vaak modderige paden langs grillige afgronden en overal hoor je het water kletteren. Geen Niagara, maar wel uitzonderlijk mooie rotsformaties.  Zo'n tocht naar boven duurt al gauw een uur en dus ook weer een uur terug, maar was zeer de moeite waard.

Voorts langs het lange fingerlake noordwaarts gereden richting Rochester. Niet ver daar voorbij hadden we de eerste blikken op het Lake Ontario. Een meer, maar een overkant was niet te zien terwijl het wel helder was. Verder naar onze bestemming Lewiston waar we een B&B hadden geboekt hadden zagen we wel vaag de overkant: de skyline van Toronto.

 Het was al laat toen we bij het B&B aankwamen; een typisch amerikaans houten huis waarin enkele appartementen waren ondergebracht.
Een redelijk ruim appartement; Voor de 100$ per nacht liep er wel klein ongedierte door de badkamer, een reden om maar 1 nacht daar te verblijven. We hebben overigens geen schade ondervonden van die beestjes. Het huis best wel fraai maar dus wel met kleine gebreken.

Dezelfde avond hebben we een eerste bezoek gebracht aan de beroemde falls. Er was een kort maar krachtig vuurwerk boven de waterval die vanaf de Canadese kant met gekleurde schijnwerpers werd belicht. Daar kon geen pic van gemaakt worden maar we hadden genoeg aan de eerste indruk met de kracht, de hoeveelheden water, de hoogte van dit unieke natuurverschijnsel.
We hadden enkele dagen geleden gehoord van een geval van poging tot suicide maar de man was onderaan de fall levend uit het water gevist: was nog nooit voorgekomen! We verbaasden ons dat er slechts een eenvoudig, laag hekwerkje stond tussen het voetpad en de snelstromende rivier: je kon er gemakkelijk overheen stappen. Dat hebben we maar niet gedaan. Op deze foto zie je Horseshoe fall en  aan de overkant van de rivier de skyscrapers van Canada. Onderstaande foto's geven een beeld van de enorme breedte en hoogte (stond aangegeven in Ft, weet het niet precies meer) van de watervallen en ook een indruk van de gigantisce hoeveelheden water die over de rand gaan. Kristalhelder water overigens. Een schouwspel wat niet snel verveelt.

We hebben ook een wandeltochtje ondernomen naar de 'voet' van de waterval. Uitgerust met slippers en een plastic regenjas daalden we af naar de lage rivier. Naast een indrukwekkend gezicht op de watervallen kon je ze ook voelen: de kracht van de opgewekte wind, de herrie van het naar beneden donderende water, de spetters zo pal naast je, dan voel je je als mens pas echt nietig! Bekijk beslist even de video, beetje langdradig misschien, maar besef als je daar staat dat het niet lang genoeg kan duren! Nou ja, je wordt wel behoorlijk nat...

In de namiddag zijn we de brug overgelopen die Amerika met Canada verbindt. En aan de Canadese zijde moet je echt langs de Immigration met je passport voor het zoveelste stempeltje maar daarna kwamen we dus in het Canadese Niagara. Volgens Miriam het New Yorkse Time Square van 20 jaar geleden, voor mij een kermisplaats met schreeuwende neon's, gamblingstores en eethuisjes. Maar toch konden we een vriendelijk familierestaurant vinden voor een goed maal. Grootvader en -moeder bestierden een souvenirshop, hun kinderen runden het restaurant en de klein-kinderen (15, 16 jaar?) bedienden ons als ervaren obers. En allen bijzonder vriendelijk.
                 

 

Deze foto geeft een indruk van de grootte van het Lake Erie: tot aan de horizon water, alleen maar water, soms een zeiljacht op weg naar het haventje waarvan de pier nog zichtbaar is.

We hadden inmiddels een motel gevonden in Lewiston, The Portage House Motel en hier een kamer zonder medebewoners. En langs de weg van Lewiston naar Niagara staan zoals overal in de USA de huizen met ruime tuinen langs de weg, niet een hetzelfde. Grote huizen met een stuk of wat auto's voor de deur en een enorm keurig onderhouden grasveld. We maakten hier kennis met een amerikaans fenomeen: garage-sale. Het was voor de amerikanen een lang weekend; niet vanwege een tweede pinksterdag maar hier was het diezelfde maandag Memorialday. Memorial voor de gesneuvelde soldaten in verschillende oorlogen. Maar de mensen die niet naar de ere-begraafplaatsen hoefden, benutten hun lange weekend met een garage-sale, of ook wel yard-sale of tag-sale genoemd. Dus net als in France de 'vide-grenier' of in NL de rommelmarkt, hier dus vanuit de garage ook opruiming van allerlei overtollige huisraad. Soms georganiseerd met wat buren staat er een hele uitstalling van prullaria. De eigenaren zitten gezellig te barbecuen en wat mensen scharrelen tussen de spullen van zeer uiteenlopende aard. Bij verschillende garagesales hebben we een stop gemaakt en de handel bewonderd.

En dinsdag zijn we weer teruggereden naar Brewster. Ook hier weer halverwege een stop gemaakt en het Glasmuseum in Corning bezocht.
Glas van de oude Egyptenaren uit de faraotijd tot het moderne hi-tech glas van onze tijd. Glas als kunstwerk en glas als gebruiksvoorwerp, kostbaar fragiel kristal en eveneens kostbaar bijna onverwoestbaar glas. Leuk museum waar je ook zelf je eigen glas kon blazen.

Na het bezoek aldaar gegeten en teruggereden naar huis.
De rest van de week allerlei dingen gedaan: Miriam wat geholpen in de tuin, een klusje hier en daar, vrienden van haar ontmoet en uit eten met vrienden. Een nederlander ontmoet die hier leeft en werkt met zijn amerikaanse vrouw. Hij werkt voor
Unilever in de research hier en zou voor geen goud meer terugwillen naar NL; ik kan het begrijpen. De ruimte hier, de fraaie huizen, het leven is best goed hier. Maar geen Utopia!
Brewster ligt aan de highway maar geluidsschermen zijn hier onbekend. Viaducten zijn van staal die nog eens extra lawaai maken. Veel water hier, prachtige meren en veel bos, echter ook erg veel muggen in de zomer. Gelukkig valt het nu nog mee, maar alle huizen zijn uitgerust met horren.
Een vreemd fenomeen is ook de prijs in winkels en restaurants.
Prijzen zijn meestal netto, bv. een broodje van $4,50 maar aan de kassa moet je $4,92 betalen want de tax komt erbij. De tax is trouwens per staat verschillend: NY state is 'duur', in het nabijgelegen Connecticut is de tax procenten lager. De tax is de VAT, de TVA of de BTW, verschillende tarieven dus per staat en per soort artikel tussen de 5 en 10, 11%. In het begin verwarrend.

Ook nog een dagje naar de city geweest, Manhattan dus. Er stond nog een bezoek aan het Empire State Building op m'n lijst. Je ziet het op de foto hiernaast.
Prachtig gebouw uit 1930 in de Art Deco stijl van die tijd en sindsdien zo gehouden ook tijdens verbouwingen en restauraties. In 50 seconden naar de 80e verdieping, een ontvangstruimte en daarna nog 10 floors met een andere lift naar de 90e floor met het uitzicht over heel NY. Op de foto zie je de punt van Manhattan met o.a. Ground Zero met de intussen hogere toren dan het ESB, de uitstekende toren met het donkere gedeelte bovenop. Deze WTC toren is nog niet op de uiteindelijke hoogte, er
wordt nog volop gebouwd. De tweede WTCtoren staat iets meer naar links en is nog beduidend lager.
In het midden ongeveer de lange rechte 6th Avenue en de naar links afbuigende Broadway die op de punt van Mahattan zo'n beetje uitkomt bij Wall Street.  Een bijzondere stad met de Greenwich Village met de talloze galeries, Little Italy met slechts italiaanse restaurants, West Side rond de 50e Street wat me doet denken aan West Side Story (voor de ouderen onder ons) maar niet is: die film is gedraaid in Brooklyn, maar er zijn wel de omheinde binnenplaatsjes waar jongelui nog steeds een spelletje basketbal spelen tussen de skyscrapers.  En natuurlijk heb ik ook Ground Zero bezocht, met het 09/11 Memorial. Iets waarvan je toch wel even stil wordt. De volgende keer meer hierover.