Hoge gebouwen, kerktorens, heuvels of bergen hebben een bijzondere aantrekkingskracht op me. Het uitzicht fascineert me en ik heb er de moeite voor over. Nee, niet om de Mount Everest te beklimmen, maar hoogtes die in maximaal enkele uren is te beklimmen. Korter mag ook: deze week kwam ik weer langs het condominium met 40 verdiepingen aan het strand. Het geval was dat ik erge dorst had en m'n water was op. Ben dus naar binnen gegaan. Een poetsvrouw verwees me naar de ontvangsthal even verderop. Een enorme hal van drie verdiepingen hoog, slechts dikke marmeren pilaren onderbreken de ruimte. Ergens was een kleine bali. Een receptioniste zat uitgebreid te bellen. Een koelkast achter haar was niet bepaald gevuld. Liep een rondje door die hal, vond overal groepjes liften, nauwelijks mensen. En ik besloot de kans te wagen en eens boven te gaan kijken. Op naar de 38e verdieping. Daar aangekomen geen mens te zien. Wel is er een zwembad, een aantal ruimtes buiten gebruik. Een zou een fantastisch uitzicht kunnen geven door een glazen wand. Maar die was - zo leek het - gezandstraald. Nog enkele trapjes naar boven en ik had een prachtig uitzicht over de omgeving. De nevenstaande foto's geven daar een beetje een indruk van. Er was helemaal niemand daarboven en ben dus ook niet weggejaagd, nee gewoon weer naar beneden en - zonder water - het strand maar weer opgezocht. Had al zo vaak verlangend omhoog gekeken bij die condo en nu weet ik hoe het er is!

Ja, wat ik al niet drink en vooral weer uitzweet zo op een dag, dat moeten liters zijn. Water, green tea, soda en 's-avonds bier, het gaat de hele dag door. Tien minuten lopen en m'n shirt is weer nat van het zweet!

Deze week zag ik ook een tv-programma op BVN: "Hoe heurt het eigenlijk?" Heb het maar even aangekeken. Maar die vraag doet zich hier ook wel eens voor. Had een eind gelopen langs het strand en zat even uit te blazen op een trap naar de weg om wat te gaan eten. Komen er een 5 of 6 jongelui het water uit en vallen eveneens neer op de trap. De oudste, een jaar of 30, laat een fles bier halen door een van de jongeren en vraagt me "where you come from". En nog wat van die vragen. Z'n bier wordt inmiddels gebracht, hij schenkt een glas in en wil het aan me geven.

Ik zeg hem, nee, dankjewel, ik ga zo eten. Iemand anders pakte dat glas, dat kwam wel op. Maar achteraf bedacht ik me dat hier andere waarden gelden: wellicht is mijn weigering wel een belediging, dus hoe het hier 'heurt, ik weet het niet. Toen ik wegging groetten ze me, dus het zal geen al te groot probleem geweest zijn.