Het resort hier is eenvoudig; de bungalows zijn redelijk klein en basic. Het terrein daarentegen is ruim en uitgestrekt met open ruimtes tussen de bungalows met palmen en andere tropische bomen en struiken. Vanmorgen zaten we op ons terrasje koffie te drinken toen er plotseling een loslopende buffel rondscharrelde nabij onze bungalow, een vrij jonge stier. Waar hij vandaan kwam wist niemand, hij werd ook niet opgejaagd maar vertrok weer richting de drukke weg. We hebben geen gierende remmen gehoord... Ook zitten er veel vogels in de bomen. Een kolibrie kwam met zijn lange snavel een hagedis weghappen uit het raamkozijn. En andere prachtige blauwe vogels vliegen hier rond, en een soort parkieten. En dan zijn er de 'merels', bruin met een felgele snavel die helemaal niet bang zijn en vaak in paartjes op zoek zijn naar iets eetbaars. En eekhoorntjes die als apen van boom naar boom springen of op de daken van de bungalows. Puur natuur dus en bovendien heerlijk rustig.
We wilden vanmorgen iets meer zien van het dorpje Lamai en we dachten dat het te ver was om te lopen dus namen we de songthaw, een soort taxi waar 12 personen in kunnen zitten maar soms hangen er nog wel een stuk of wat mensen aan de achterkant. Tegen een vooraf afgesproken prijs brengt de songthaw je waar je moet zijn. Het bleek toch wel meer dan een kwartier rijden te zijn voor we er waren. Lamai is een touristenplaatsje met alle gebruikelijke winkeltjes en resto's. Na de koffie en later de lunch liepen we een zijstraatje in naar het strand. Groot was onze verbazing dat we eigenlijk op betrekkelijk korte afstand van ons resort waren. Eens nagekeken op de kaart: de doorgaande rondweg van het eiland hadden we gevolgd tot voorbij Lamai en toen over de eenrichtingsweg een stuk teruggereden naar de village. Als we dat hadden geweten...
We zijn dan ook terug gelopen naar het resort, in 10 minuten of zoiets. En daar aan het strand een siesta gehouden, zwemmen en om 5 uur, juist, Singha-tijd!
's Avonds vinden we wel een aardig restaurantje in de buurt om wat te eten. Dan lopen we op de inmiddels donkere weg en aan de andere kant staat de mevrouw van het Sunee-restaurant waar we eerder waren geweest al naar ons te zwaaien en is ze werkelijk blij ons weer terug te zien! Waar vind je nog zoiets?
Wat verderop is een kleine bar voor een laatste Singha. Nee, niet van het type waar jonge meiden op je schoot komen zitten. Hier zwaait een voluptueuze thaise (47) met lang zwart haar de scepter. Zij en nog een andere vrouw nodigden ons uit voor een spelletje domino met een inzet van 5 Bath (12 cent). Er waren verder slechts een paar mensen, dus hadden ze tijd genoeg en het was gewoon fair play zonder verborgen valkuilen. Was erg gezellig en intussen konden we nog wat van de thaise taal opsteken.
We hadden iets gehoord over regenbuien die Koh Samui zouden passeren, maar die zijn niet gekomen. Warm weer met zo nu en dan een wolkje, iedere dag opnieuw. Geen wonder dat hier zoveel touristen zijn.
En dat kun je zien op de foto van het centrum van Lamai. Zo vanaf borreltijd lijkt het wel een wereldstad: alle terrassen vol, de restaurants lopen vol, heel veel verkeer. Wij besloten naar de foodmarket te gaan met tientallen stalletjes waar je voor heel weining geld je eigen maal kunt samenstellen, vers gemaakt! Je zoekt een plekje om te zitten en eten maar voorzover er geen verkopers van prullaria langskomen! De tweede foto zou heel mooi kunnen zijn. Toen we langs het strand liepen tegen de avond scheen een lage zon nog net op de witte schuimkraag van de golven. Prachtig, maar voor ik m'n plaatje kon maken was de zon al weer weg, dus geen zonnige foto.